Toen we in juni vorig jaar onze lieve Bamba van 14.5 jaar moesten laten gaan, dachten we meteen: we willen graag wéér een ‘tweede kans hondje’. Bamba was een straathond uit Equador, en hoewel ze een beetje een gebruiksaanwijzing had, was ze voor ons het perfecte hondje! Na veel foto’s en websites te hebben bekeken, zag ik een foto van Celi(ne) op de website van Stichting Wereldhonden. Ik was op slag verliefd en liet de foto zien aan mijn man Rob.
Tot mijn blijdschap was ook hij meteen verkocht. Binnen een uur had ik contact met José van de Stichting die me wel vertelde dat Celi het meest schuchtere hondje was uit het nestje van zes van moeder Goldie. Maar dat weerhield ons er niet van, we houden wel van een uitdaging. Dus werd een huisbezoek gepland en gelukkig was Jose enthousiast over ons en de omstandigheden waarin Celi bij ons zou opgroeien. We gingen ook akkoord met het voorstel om tijdelijk (een paar dagen) één van de broers (Senna) mee te sturen om de overgang van Celi te vergemakkelijken.
Op 2 september mochten we beiden honden in onze armen sluiten. Senna was stoer en nieuwsgierig en kwam vrijwel direct zijn bench uit. Celi was daarentegen erg bang en wilde na 2 uur nog niet de bench uit. Toen we haar voorzichtig een duwtje in de rug gaven, schoot ze in haar nieuwe bench. Gelukkig liep ze een paar uur later wel mee naar buiten voor een korte wandeling. Tot mijn blijdschap begroette ze ons de volgende morgen blij en kwispelend toen we de woonkamer inkwamen. Ze had gewoon even tijd nodig gehad om bij te komen van de reis. Dat is tenslotte ook niet niks.
Het was lief te zien hoe Senna zich over zijn zusje ontfermde. En dat maakte dat we eigenlijk op dat moment besloten om Senna te houden. We hebben de ruimte, de honden hebben gezelschap aan elkaar en Senna is ons net zo dierbaar als Celi, dus we konden het niet over ons hart verkrijgen om hem weer weg te sturen. Zo gezegd zo gedaan: 2 weken later waren allebei de hondjes door ons geadopteerd. We hebben een paar weken een privé hondentrainer gehad, en daarna nog een paar weken hondentraining in een groep. Natuurlijk is het wennen: ze zijn soms (heel) vroeg wakker, blaffen soms om niets, maken van alles stuk (brillen, sokken, theedoek), maar dat is echt maar een tijdelijke fase waarin je ook leert om de juiste maatregelen te nemen. Zo staan voorlopig al onze schoenen in de vensterbank. Maar onder aan de streep zijn ze zo lief, knuffelig, mooi en geven ze ons leven zo veel blijdschap en liefde.
Jammer om te horen dat nog niet alle hondjes uit dit nestje een mandje in Nederland hebben. Vooral de reutjes zijn mooi, lief, beschermend en waaks (maar niet te) en er zit geen sprankje agressie in, alleen maar enthousiasme. Senna heeft een prachtige tekening op zijn kop, mooie grote poten waarmee hij graag contact met je maakt en ik denk een heel goed gezondheid, waardoor deze honden hoogstwaarschijnlijk ouder dan gemiddeld worden, net als onze vorige hond die er heel erg op leek.
Natuurlijk: realiseer je dat hondjes uit welk land dan ook meer begeleiding nodig hebben, je wat meer geduld moet hebben en er soms dingen gebeuren waar je geen invloed op hebt, maar je krijgt er het tienvoudige voor terug! Dit is dan ook een oproep om te overwegen Aldo, Milo of Nick te adopteren. Je krijgt goede begeleiding van de stichting. Je mag ons ook via de Stichting alle vragen stellen die je hebt. Deze honden verdienen een fijn thuis en wij kijken er nu al naar uit om over enige tijd met Goldie en haar zes kids een reuniewandeling te maken. Ben je er dan bij?
