Nadat begin januari ons hondje Doortje overleden was, op 13 jarige leeftijd, wisten we al snel dat zonder hondje geen optie was. Zo kwamen we op de site van Wereldhonden terecht en al vrij snel zagen we Anasta en dachten, dit is het. Dat koppie en dan vooral die tandjes(een flinke onderbeet), zó aandoenlijk! Dus snel gereageerd en ja hoor de volgende dag kregen we al het verlossende telefoontje: we mochten gaan kijken….
Anasta was al sinds ruim een week in Nederland, in een gastgezin. De dag erop was het zover, we konden gaan kijken. Pip( voorheen Anasta) bleek een heel klein, bang beestje dat het liefst onzichtbaar wilde zijn toen we binnen kwamen. Maar we waren gelijk verliefd, wat een schatje. Een dag later, 1 februari, hebben we haar ’s morgens opgehaald. Och wat hadden we met haar te doen, de hele dag wilde ze wegkruipen, zó angstig. We hebben haar zoveel mogelijk met rust gelaten. Ook de daar op volgende dagen, heel rustig aan gedaan en vooral laten merken hoe lief we haar vinden. Langzaam maar zeker begon ze wat vertrouwen te krijgen. En zo hebben we iedere dag stappen gemaakt, echt geweldig.Iedere dag ontdekken we nieuwe dingen aan haar. Het wordt steeds meer een gezellig, vrolijk en soms zelfs ondeugend hondje. Pip zit nu, na bijna vier weken, heel graag op schoot en is dol op knuffelen. Spelen met de bal is nog best spannend maar lekker wandelen aan het riempje gaat al heel goed. We zijn dolgelukkig met ons lieverdje. Contact met Wereldhonden is prima verlopen, een fijne betrouwbare organisatie. Ook leuk vonden wij het dat we contact, dmv foto’s en mail, hebben gehad met de mensen op Corfu, waar Pip in eerste instantie is opgevangen, nadat ze van de straat was gehaald. Zulke lieve mensen!
Wij genieten iedere dag van ons Pipje.
Erna en Gabri
