Wie had ooit kunnen denken dat we nu een blind hondje zouden hebben. Blind aan beide ogen. Een oog is verwijderd en het ander zwaar aangedaan door glaucoom. Misschien dat Mauro wat licht-donker meekrijgt maar zeker niet veel. Wij wilden een hond om dagelijks gedwongen te zijn te wandelen. We hebben de leeftijd gekregen dat dat noodzakelijk wordt. Vooral met de winterdag hebben we wat extra motivatie nodig om naar buiten te gaan.
Lukt dat dan wel met een blind hondje? Wordt dat niet langzaam wat schuifelen?
Zeker niet. Mauro is een erg actief ondernemend hondje. Het jachtinstinct van de podenco zit er nog helemaal in. In groene lanen -we zijn nog niet in het bos geweest- ruikt en hoort hij allerlei wild, zoals eekhoorn, egels, muizen prima. Hij steekt zijn neus in de lucht, begint flink te snuiven, en start de jacht. Gelukkig hebben we hem aan de riem, want met onze stemmen hebben we hem niet meer onder controle. Wat een mooi, fier hondje is het dan!
