Januari 2020. Wij zijn Thea en Martin, die 13 jaar geleden een hond uit Roemenië bij ons in huis kregen. Omdat het een vondeling was noemden we hem Remy. Nu Remy wat ouder is geworden leek het ons een goed idee om voor hem een nieuwe huisgenoot te zoeken, zodat hij zijn laatste jaren in goed gezelschap zou kunnen doorbrengen. Onze zoektocht bracht ons bij Stichting Wereldhonden…
…waar we in eerste instantie een leuke hond vonden die geschikt zou kunnen zijn om bij ons te komen wonen. Helaas viel de kennismaking tussen beide honden wat tegen, maar gelukkig had Stichting Wereldhonden in de persoon van Annelies Haberland ook door dat we niet moesten proberen of het met beide honden in de toekomst wel zou klikken maar dat we beter even konden wachten om te zoeken naar een betere match. Gelukkig kwam die enkele dagen later, toen we op de site van de Stichting een teefje tegenkwamen, weer uit Roemenië, dat inmiddels al in Nederland in het gastgezin van Diana Hazelaar in Spijkenisse was opgenomen. We zijn daarop naar Spijkenisse gegaan met Remy en hebben kennis kunnen maken met Jesse. Omdat er nog meer honden bij het gastgezin aanwezig waren die het allemaal erg interessant vonden dat er een nieuwe hond hun roedel kwam bezoeken konden we de klik tussen Jesse en Remy niet helemaal goed beoordelen, maar het gedrag van Jesse was dusdanig dat we op de terugreis naar Tilburg al besloten hadden dat we Jesse graag wilden adopteren. Op 29 oktober hebben we haar opgehaald en vanaf het moment dat ze haar eerste stappen bij ons in huis zette was alles o.k. Zij is het beste wat ons de laatste jaren is overkomen. Noem een goede eigenschap, het is op haar van toepassing. Mooi, lief, aanhankelijk, speels, geweldig in de omgang met Remy, binnen twee dagen zindelijk, rustig als ze een tijdje alleen in huis zijn, enz. Onze eigen dierenarts heeft Jesse zorgvuldig gecontroleerd, nog een aanvullende injectie en een wormkuur gegeven zodat ze helemaal beschermd was en complimenteerde ons dat we er in geslaagd waren een mooie en gezonde hond te vinden. Wat deze situatie bijzonder maakt is het feit dat Stichting Wereldhonden zowel voor, tijdens en na de adoptie de vinger aan de pols hield en pas overging tot actie toen hen duidelijk was dat hun “kind” bij ons in goede handen zou zijn. Wij zijn hen daarom zeer erkentelijk dat ze Jesse (die we inmiddels Jessy hebben gedoopt omdat dat wat meer meisjesachtig klinkt) aan ons wilden toevertrouwen. We hebben de chip inmiddels op onze naam kunnen zetten waarmee we officieel de trotse eigenaren zijn van onze lieve vriendin.
