2 Gestreste bruine oogjes achter het deurtje van de bench. Zo uit Zakynthos naar Nederland gevlogen. De snoepjes pakte je gewoon aan door het deurtje en ik hoorde zacht je staart tegen de wand kloppen. Gewoon kwispelen, terwijl je zoiets heftigs meemaakt. Je was vies en had jezelf onder geplast. Toch liep je vol vertrouwen met me mee naar de auto en met licht aandringen wilde je ook nog wel de auto in. Onderweg veel stress hijgen en
over me heen liggen. Thuiskomen in het donker, vreemd luchtjes, vreemde geluiden, alles vreemd. Ik had zelf gepland beneden te slapen op de bank, zolang als het nodig was. Toen ik ging liggen en deed alsof ik sliep, ging je op mijn benen liggen en heb je uren rondgekeken (ik was ook nog wakker). Uiteindelijk legde je je kopje neer, een diepe zucht en sliep je eindelijk een poosje.
Toen begon het kennismaken in de weken erna, eerst in huis toen in de tuin en ook
na een paar dagen op straat. Gewoon altijd heel vroeg zonder al de drukte, soms wel om 5 uur ’s morgens. Ook in het begin vroeg naar het bos, altijd hetzelfde rondje. Korte lijn en rustig aan, niet te ver. Je had geen ritme met eten, maar dat pakte je na een tijdje goed op, je trouwe en slimme ogen volgden me steeds, maar je had ook wel reserve. Je schrok in het begin van de dingen die je niet kende, ik ben maar gaan praten wat ik deed: koffie zetten, brood maken, koelkast open enz. Je volgde het met je nieuwsgierige blikken. Knuffels kwam je wel halen maar je liet me niet heel dichtbij, heel veel reserve. Wel aaien en tegen me aan, ik mocht je niet kussen en niet mijn armen om je heen doen. In het begin keek je ook vaak wat weg bij een te stevige knuffel.
Het was feest toen ik je na een paar weken ineens met de bal zag spelen en hoorde spelen en grommen. Ik kocht een lange lijn voor je, zodat je meer vrijheid kreeg. In de voortuin zat je vast omdat je het hekje uit wilde. Ook in het bos liet ik je naast me lopen als er een hond aankwam, maar we hebben ze steeds allemaal goedemorgen gezegd en begroet. Ik heel enthousiast en jij begon dan al te
kwispelen, zo ging het met elke hond die we tegen kwamen, goed en rustig. Nu loop je voor me uit, 8 meter lijn en ik denk dat je er aan toe bent om los te gaan. Ik kan je terugroepen en je komt ook vaak uit jezelf even naar me toe.
Ik ben ongelofelijk trots op deze stoere meid, ze is lief en heeft het vertrouwen in mensen niet verloren. Iedereen is aardig en er wordt flink gekwispeld. Thuis ben je rustig en lig je lekker bij me of in de buurt. Je hebt een hoop geleerd de afgelopen maanden. Van paniek als ik wegging naar blijven liggen op de bank als ik nu wegga. Na 10 dagen kon je alleen beneden slapen. In het begin met alle deuren open, nu alles dicht. Eerst vast in de tuin, nu los om het huis. Je loopt naast me op straat en trekt niet. Met eten wacht je tot ik zeg “toe maar”. Visite is leuk en andere honden ook. Van blikken vol vertrouwen, naar nu vaak iets ondeugends, je begint nu langzaamaan jezelf te worden, je begint me uit te dagen met je speeltjes en soms mag ik het ook even vasthouden. Alle dingen die we bereikt hebben,
hebben we gedaan met millimeter stapjes, samen, en nu ben je een geweldige lieve hond.
Het geheim is geduld en goed observeren.
Mijn lieve Ginny ik hou zoveel van je, ik weet dat ik ontzettend geboft heb met je.
Miek van Kempen
Update 11 december 2024
Hoi Pauline. Nog even opdate. Zo trots als een pauw ben ik op Ginny. Gister op het uitlaatterrein los en ze deed zo goed! Vandaag in haar eigen bos…perfect! lekker achter een snelle hond aan maar wel terugkomen. Voor ’t eerst was ze buiten adem. En ze vond ’t leuk! Ginny is nog elke dag aan t groeien. Van voorzichtige stapjes los, naar beetje brutaal en ook blij met andere honden spelen. Ze wordt steeds actiever in huis. Dat lange slapen is over. En ze verkent langzaam alle hoekjes in huis. Heel bijzonder om te zien.
.
