Van schuwe Jolene naar zelfverzekerde Beau. Wat begon als een voorzichtige ontmoeting, groeide uit tot een verhaal waarin zij uiteindelijk óns koos.
Wij, Steven en Leotine Nieberg, dachten na een periode van huilen, snotteren en het leegvreten van meerdere pakken koekjes dat het weer tijd werd voor een tweede hond. Bobbi, onze eerste adoptieheld, keek ons al maanden aan met een blik van: “Eh… hallo? Ik ben leuk, maar ik ben geen eenmansshow.” En gelijk had ze. Dus wij op zoek naar een hondje met een rugzakje, want daar hebben we inmiddels een soort abonnement op. Met liefde, geduld en een beetje gezonde gekte kom je namelijk een heel eind.
Op 1 september 2022 zagen we een advertentie van Jolene. Nou, dat was liefde op het eerste gezicht of in elk geval een soort “we-moeten-dit-hondje-nu-leren-kennen”-gevoel. Dus wij naar Ter Apel Kanaal, waar Marcia ons ontving in een huis dat zo warm en dierenvriendelijk was dat zelfs Steven even overwoog om geadopteerd te worden. En daar zat ze: Jolene. Schuw, voorzichtig, maar met zo’n blik van “ik ben lief, maar ik vertrouw jullie nog voor geen brokje.”
We kregen haar natuurlijk niet meteen mee, want dit soort honden zijn geen impulsaankoop zoals een zak chips. We dachten er goed over na, bespraken het, wogen alles af… en besloten: ja, dit gaan we doen.
Toen we haar ophaalden, gebeurde er iets magisch. In de auto, op de achterbank, legde Jolene haar hoofd op Leotine’s schoot. Dat was het moment dat we dachten: oké, ze heeft ons gekozen. En waarschijnlijk ook: deze schoot is zacht, hier blijf ik.
Vanaf dat moment ging het stapje voor stapje beter. Jolene werd Beau, en Beau werd… nou ja, een soort knuffeldiva met een persoonlijkheid waar je u tegen zegt. Ze draaide niet alleen ons om haar pootje, maar ook onze ouders, schoonouders, buren, en waarschijnlijk iedereen die ooit per ongeluk “hoi” tegen haar zei. Bobbi en Beau werden onafscheidelijk: samen eten, samen slapen, samen wandelen, samen doen alsof ze nooit iets stouts hebben gedaan (terwijl wij heus wel weten hoe die lege koekjesverpakking op de grond kwam).
Nu, jaren later, draait Beau volledig mee in ons gezin alsof ze nooit anders heeft gedaan. Ze heeft niet alleen een nieuwe naam gekregen, maar ook een nieuw leven, een eigen karakter en een knuffelgehalte waar je spontaan smelt.
Kortom: van schuwe Jolene naar zelfverzekerde Beau en wij zijn elke dag dankbaar dat ze ons heeft uitgekozen.
Groetjes Steven en Leotine
