Hoi Pauline,
Herinner je je Dolce nog? Kan me voorstellen dat je het niet meer weet. Zij is dat verlegen, bescheiden, niet waakse hondje uit Italië. Je zou haar niet meer herkennen. Ze is allesbehalve verlegen, bescheiden en niet waaks. Dolce gaat overal mee naar toe. Ze is al een paar keer in Engeland en Frankrijk geweest. Gelukkig vindt ze reizen geen probleem, dan gaat ze gewoon liggen slapen tot we er zijn. En ook het huis in Frankrijk is gewoon haar tweede huis of haar eerste huis want we zijn op het ogenblik meer daar dan in Nederland. We hadden even nog zorgen om haar omgang met kleine kinderen, maar dat gaat perfect. De kleinkinderen zijn ook dol op haar. Ze is inmiddels 7 kilo zwaarder. De dierenarts is tevreden over haar en ze moeten zo blijven zei hij. Dolce is nog steeds mooi slank. Ze rent wat af op een dag. Maar van een Deerhound kan ze het niet winnen en dat vindt ze niet leuk.
In Frankrijk heeft ze een vriendinnetje die elke dag door een gaatje in het hekwerk naar ons komt en dan de hele dag blijft. Dan spelen ze en dan weer even een tukje en dat rommelt zo de hele dag door. Als Poppy dan op schoot kruipt, wordt Dolce soms jaloers en moet ze er ook bij. Kan je je voorstellen 2 honden op je schoot?
Van de week ging het helemaal mis. Op een pad van hooguit 1,30m breed met aan weerszijde hekwerk kwam een klas kinderen van zo’n 14 jaar ons tegemoet. Een paar meiden begonnen als een idioot te krijsen waarop Dolce helemaal in paniek raakte en zich uit de riem trok en weg rende. Ik kon haar gelukkig snel weer aanlijnen, maar nu is ze als de dood als er een groepje kinderen in aantocht is en wil ze maar 1 ding: linea recta naar huis. Als ik haar niet aan de lijn zou hebben, wat in Senlis gewoon moet, zou ze zo naar huis rennen. We gaan morgen naar Nederland voor 3 weken en ik hoop dat ze daarna die gillende meiden vergeten is. We gaan het zien.
Fijne feestdagen en jaarwisseling straks!
Groetjes, Astrid, Harmen en Dolce
