Hoi Annelies, en alle medewerkers van Stichting Wereld Honden,
Happy New Year!
Hoop dat het een mooi jaar gaat worden voor mens en dier!
Mila is vlak voor Kerst 2020 bij ons gekomen een maand of 4 / 5 oud, en nu -even met de ogen knipperen- zijn we opeens een jaar verder. Weer een foto naast dezelfde boom (dit keer zonder ballen erin, i.v.m. het jongste katje dat telkens in de boom duikt). .
Mila is echt deel van ons gezin; ze heeft haar draai helemaal gevonden. Zoals ik destijds met jullie Stichting besproken heb, twijfelde ik in het begin nogal sterk of zij wel de geschikte hond voor mij c.q. ons was. Onze voorgaande honden tikten bij volwassenheid een kleine 30 kilo aan, en Mila is nu zo’n beetje uitgegroeid met ´slechts´ 14 kilo rond. Half zo groot van wat we thuis gewend waren dus…
Afgaande op de foto van Mila als pup in de Roemeense shelter, dacht ik dat ze groter zou worden dan een kleine middenslag. Foutje! Dat was wel even schrikken voor mij… maar al vrij snel veroverde ze mijn hart en ik wil haar voor geen goud meer kwijt!
Tijdens de eerste paar maanden kon ik merken dat ze toch een klein rugzakje met zich meedroeg, hoe goed de opvang van Ramona ook is, bepaalde opvoedkundige zaken had ze gemist, zoals zindelijkheid, even alleen kunnen zijn en zelfvertrouwen in nieuwe / vreemde situaties.
Maar door de opvang en dus het opgroeien met allerlei honden in Craiova kan ze werkelijk met àlle honden opschieten. Jong of oud, reu of teef, groot en klein; Mila spreekt de hondentaal erg goed! Ze is 100% vriendelijkheid, voor iedereen (behalve voor muizen, ha!). Ze zoekt nooit ruzie en heeft nog nooit een spoortje van agressie getoond. Ze kan prima overweg met onze paardjes, katten en kippen. Ze wil alleen maar spelen, spelen, spelen en keihard rondrennen door de bossen en over de heide, en in waterplassen rondspringen. Ik noem haar vaak een blij ei, want dat is ze. Iedere ochtend wanneer ik beneden kom, word ik begroet alsof ik terug kom van een week afwezigheid.
Heel af en toe komen we een niet zo vriendelijke hond tegen, dat voelt ze dan ook direct haarfijn aan. Dan merkt ze dat ze daar niet mee kan spelen, en blijft naast mij lopen.
Ze heeft een bepaalde schranderheid/slimheid, dat merk ik in bepaalde situaties; ze kan vooruit denken, wat best bijzonder is voor een klein hondenbrein!
Voorbeeld; op de achterplaats staat al heel lang een emmer met stenen. Daar komt natuurlijk regenwater in te staan. En zoals alle honden drinkt Mila liever ‘oud water met een smaakje’ dan vers leiding water… in de zomer zakt het waterpeil onder de stenen, dus kan ze er niet bij…wat doe je dan als je terugkomt van de wandeling en dorst hebt? Juist, je haalt één voor één de stenen eruit, totdat je weer bij het water kan! Ander voorbeeld; mensen (en honden) die ze slechts één keer eerder heeft gezien, herkent ze direct! Een keer in een ander huis op bezoek geweest, bij een volgend bezoek kent ze feilloos de weg.
Ze vindt autorijden heerlijk, want dan weet ze dat we leuke dingen gaan doen.Ons erf bewaakt ze goed. Alle wandelaars en fietsers die langskomen worden flink aangeblaft, terwijl ze tijdens wandelingen buitenshuis juist stil en bescheiden is. Soms is dat waakse geblaf best vervelend, want overdag is dat nergens voor nodig. Maar aan de andere kant is het toch fijn om een paar extra oren in huis te hebben als je buitenaf woont.
Afijn, wat ze in grootte enigszins tekort schiet, maakt ze in andere opzichten ruimschoots goed! Ze is altijd blij en vriendelijk, soms zelfs iets tè! Ze luistert erg goed. En ze ziet er heel mooi uit, met dat brilletje om de ogen, pluimstaart en glanzende vacht. Wat wil je nog meer? Een wereldhond.
Groetjes, ook aan de Roemeense familie,
Simone
