Een eigen hond is zolang ik mij kan herinneren altijd al een hartenwens geweest. Maar helaas was dit vroeger bij ons thuis geen mogelijkheid. Door de jaren heen bleef de hondenwens bestaan. Maar er was simpelweg geen ruimte in ons leven voor een hondje. Inmiddels is mijn leven in een rustiger vaarwater gekomen. En daar was het verlangen naar een eigen hondje weer. Het was tijd hiernaar te gaan luisteren!
Afgelopen zomer kwamen we na afloop van een heerlijke wandeling op de Veluwe twee mensen tegen met een prachtige hond. De hond bleek bij Stichting Wereldhonden weg te komen. Direct die avond zijn we gaan kijken op de website. Deze stichting kenden we namelijk nog niet! Wel waren we al langer bezig ons te oriënteren op het adopteren van een buitenlandse hond. We besloten te reageren op een hond, maar die bleek uiteindelijk niet onze match. Het contact met de stichting viel toen even stil.
Voor wie (nog) niet bekend is met de wereld van (buitenlandse) adoptiehonden; het kan overweldigend zijn. Zoveel bijzondere verhalen. Zoveel lieve snoetjes. Allemaal willen ze die ene warm mand. Hoe vind je temidden van al die hondjes de juiste hond? Jouw soulmate hond. Want daar geloof ik in. Tot ik iemand sprak die zelf ook twee honden uit Spanje in huis had. “Als je het weet dan weet je het” zo zei ze tegen mij. “Temidden van al die honden weet je dan gewoon dat dit jouw hond is”.
Op een dag besloot ik weer eens te kijken op de site van Stichting Wereldhonden. Ineens zag ik daar twee mooie bruine ogen op mijn beeldscherm verschijnen. Er kwam een hele liefdevolle, trouwe en rustige energie bij mij binnen. Een heel vertrouwd en kloppend gevoel. Deze zevenjarige lieverd droeg de naam Socks. “Dit is onze hond” schoot er door mij heen. Uiteraard gelijk mijn vriend Remco gebeld!
Socks kwam met een heel verhaal zo lazen we. Ruim vier jaar op straat rondgezworven. Al die jaren had hij een eigen beschermengel genaamd Elif. Een lieve vrouw uit het Turkse dorp die een oogje in het zeil hield. Iets wat Socks hard nodig had. Hij was namelijk een echte pechvogel. Zo is hij op een dag bewust aangereden op straat en wat jaren later ernstig toegetakeld na een aanval in het asiel. Al die tijd was daar Elif om hem op te lappen en zelfs wat maanden in huis te nemen.
Na die vreselijke aanval besloot Elif dat Socks beter af zou zijn in een rustig en klein pension. Vanuit daar werd aan Stichting Wereldhonden gevraagd voor hem een warm huis te zoeken. En zo kwamen wij lieve Socks op het spoor!
Vanaf toen ging het snel. Er volgde een intakegesprek en we werden geselecteerd als potentiële baasjes! Met Stichting Wereldhonden bespraken we dat we wilden gaan voor de optie opvanggezin met mogelijkheid tot adoptie. Op die manier hadden we net iets meer ruimte om te kijken of Socks inderdaad de match zou zijn die we voor ogen hadden. Het voelde ontzettend fijn dat we deze mogelijkheid aangeboden kregen.
Al snel bleek dat we nog een hoop geduld nodig hadden. Er waren nog heel wat stapjes te nemen in het proces. Zo moest er nog een huisbezoek plaatsvinden en zou Socks getest worden op alle middellandse ziektes. Iets waar we specifiek om gevraagd hadden. Dus er verstreken heel wat weken voordat we duidelijkheid hadden. En wat was die onzekerheid moeilijk!
Eindelijk brak het weekend aan dat het asiel in Turkije Socks ging laten testen. Daar zou zijn komst immers van afhangen. Een dag later werden we gebeld door Petra van Stichting Wereldhonden. Mijn hart klopte in mijn keel. Dit voelde niet goed. ‘De testen zullen wel niet goed zijn” schoot er door mijn hoofd. Maar nee. Dat was het niet. Socks was ontsnapt bij de dierenarts bij het uitladen. Wat een nachtmerrie.
Socks was weg. Beter gezegd; hij liep moederziel alleen rond in een grote stad. Ver bij het voor hem kleine en vertrouwde Turkse dorpje vandaan. Het zag er niet goed uit. We moesten er rekening mee houden dat het hele verhaal niet meer door zou gaan. Hij was immers al 24 uur zoek. “Maar laten we nog wat dagen hoop houden, zei Petra. Soms gebeuren er immers wonderen”.
Ik was in shock na het horen van dit bericht. Wat vreselijk voor die lieve Socks die al zoveel had meegemaakt. Nu ook nog dit! Ik zag mijzelf al op het vliegtuig stappen naar Turkije om hem te gaan zoeken. Op dat moment voelde ik met heel mijn hart en ziel hoe ontzettend graag ik deze hond in mijn armen wilde sluiten. En nu was hij er niet meer. Dit kon toch niet?!
Eind van de middag werd ik opnieuw gebeld door Petra. Er was een wonder gebeurd. Socks was gevonden! Wederom door zijn beschermengel Elif. Ze was hem gaan zoeken in de buurt van de dierenkliniek. Toen hij eenmaal haar stem hoorde kwam hij tevoorschijn. Elif is gelijk met hem naar de dierenarts gegaan en alles bleek goed te zijn. Socks was gezond! Op dat moment kwam alle spanning eruit. Ik kon alleen maar huilen. Wat een opluchting! Socks was dus toch écht onze hond.
Die week alle spulletjes in huis gehaald voor hem. Een heerlijk zachte mand, dekens, fijne knuffels, goed voer en overal traphekjes om de kennismaking met de katten in goede banen te leiden. We waren er helemaal klaar voor. Het aftellen kon beginnen!
De dag brak aan dat we Socks mochten ophalen. Die dag hebben we veel contact gehad met Petra (die overigens steeds ons vaste aanspreekpunt is geweest). Eind van de middag kregen we van Petra groen licht om in de auto te stappen. Socks was onderweg! De honden kwamen in het donker aan bij Petra thuis. Het moment dat Socks uit de bench kwam was heel onwerkelijk. “Wat is hij klein en smal” was het eerste wat door mij heen schoot toen ik hem zag. Heel anders dan op de foto’s. Socks was moe en onder de indruk van de lange reis. Zijn veiligheidstuig omdoen ging niet soepel. Gelukkig kon de lekkere worst die we hadden meegenomen hem verleiden.
We zijn niet veel later de auto ingegaan. Socks sprong er zo in. Met zijn pootje op mijn schoot heeft hij de hele terugreis geslapen. Eenmaal thuis een eerste plas in de donkere tuin. Wat natuurlijk ontzettend spannend was. Door alle verhalen van ontsnapte buitenlandse honden was de spanning bij ons behoorlijk hoog.
De eerste weken zijn best intensief. De wereld van de hond staat op zijn kop maar je eigen wereld ook. Je hebt ineens een vreemd wezentje in je huis. Een hondenvriendje met al een gevormd karakter en rugtas met allerlei ervaringen. Zowel positief al negatief. Het is zoeken en aftasten. Gelukkig hadden we ons van te voren goed ingelezen en verdiept in hondentaal en hondenbehoeftes vanuit een holistische manier bekeken. Dat zorgde ervoor dat we Socks wat beter en gerichter konden begeleiden de eerste weken.
Inmiddels is Socks alweer 4 weken bij ons. Het is niet te geloven dat hij zo goed bij ons past. We hadden het van te voren al wel heel duidelijk gevoeld, maar dan is het alsnog spannend of je gevoel inderdaad juist is. Socks is met recht onze soulmate hond te noemen
We hebben overigens bewust voor een wat oudere hond gekozen. We vinden het heerlijk dat Socks rustig en wijs van aard is. Maar eenmaal buiten is hij nog hartstikke actief. Hij heeft ook nog flink wat speelse/gekke momenten op een dag. Deze mix van rustig en actief past perfect bij ons én de katten.
Met de katten gaat het dan ook hartstikke goed! De eerste grote rondjes buiten zijn een feit. Heerlijk samen uitwaaien op de dijk! Vreemde mensen en honden onderweg zijn nog wat spannend. Maar stap voor stap komt het vertrouwen er. Hij heeft al wat bezoek ontvangen. Alles vanuit rust en veiligheid. Dat doet een hoop. Socks toont steeds meer affectie naar ons. Hij is enorm blij ons te zien en begint zelfs al te spelen en stoeien.
Zijn vreugde te zien en zijn liefde te mogen ontvangen is een groot geschenk. We hadden ons geen lievere en fijnere hond kunnen wensen. De adoptiepapieren zijn dan ook definitief ondertekend! We kunnen het iedereen aanraden om een hondje uit het buitenland een tweede kans te geven. Het is een prachtig, intensief maar bovenal liefdevol avontuur wat je samen aan gaat. We hopen nog heel lang plezier met Socks te mogen hebben!
Warme groetjes,
Nienke en Remco en pootje van Socks
