Bij stichting Wereldhonden werken meer dan 65 vrijwilligers. Naast de bestuursleden, zijn dat de coördinatoren van de verschillende shelters, screeners, nazorgmedewerkers, gastgezinnen en diverse ander onmisbare vrijwilligers die een speciale taak hebben. Waaronder vrijwilligers die onze socials beheren, projecten aansturen, de website bewerken en zgn. blije rijders. Allemaal onmisbare schakels in de hulp voor de shelters en de honden.
Daarnaast zijn er natuurlijk de rescuers in het buitenland, die dag en nacht in touw zijn om de honden ter plaatse te helpen. Hieronder komt een aantal vrijwilligers en rescuers aan het woord:
Al sinds mijn vroege jeugd ben ik gewend aan honden. Die kwamen bij verantwoordelijke fokkers vandaan, werden gepamperd en groeiden onder bijna ideale omstandigheden op.
In tegenstelling tot de straathonden, kettinghonden en gedumpte honden waar wij in onze stichting voor opkomen.
Ik werd daar voor het eerst mee geconfronteerd toen ik op vakantie een rondreis maakte in Zuid-Europa. Het was werkelijk schokkend om te zien onder welke erbarmelijke omstandigheden deze honden moeten (over)leven.
Vanaf dat moment heb ik de keuze gemaakt iets te gaan doen aan dit onmetelijke leed.
Dat heb ik jarenlang gedaan op verschillende plekken in de wereld, onder verschillende omstandigheden, in verschillende functies.
In 2020 kwam ik in aanraking met de stichting Wereldhonden. Het enthousiasme en de niet aflatende inzet van de vrijwilligers zijn ontroerend. Maar bovenal maken we met elkaar een verschil in de levens van deze honden door o.a. onze sterilisatieprojecten, adopties, al dan niet op afstand, en hulp aan de shelters in de thuislanden met wie we samenwerken.
Soms een lastige klus maar ook o zo dankbaar
Ik kan het u van harte aanbevelen.
Al in mijn vroege jeugd was de liefde voor dieren er, thuis waren dit onze hond en een heel stel kippen en een haan. Toen ik eenmaal de leeftijd had bereikt en het huis uitging kwam er natuurlijk gelijk een eigen hond. Isis was mijn eerste hond en ze heeft me ontzettend veel geleerd en ging mee in het gezinsleven wat er uiteindelijk kwam. Toen we na 13 jaar afscheid van haar moesten nemen ben ik me gaan verdiepen in een andere hond maar dan wel een die of uit het asiel kwam of ook net als Isis werd afgestaan. Kort daarna kwam Brando en kort daarna onze Jack. Ons gezin bestond inmiddels uit 3 kids en 2 honden, en in mijn optiek was het niet in evenwicht en kon er een derde hond bij komen zodat we drie kids en drie honden zouden hebben. En door de zoektocht naar de derde hond werd ook mijn passie aangewakkerd om meer voor de buitenlandse honden te gaan betekenen. En zo kwam in 2011 onze Basu uit La Palma in ons gezin. Een hond met drie poten en een leeftijd van 11 jaar die toch ook echt nog een mooie oude dag verdiende. Dus vanaf 2011 ben ik betrokken bij de dieren uit het buitenland en het werken bij een stichting om de kansarme honden in de verschillende landen zoals Griekenland, Turkije, Italië, Servië, Roemenië en Spanje een kans te geven op een nieuw leven hier in Nederland. Sommige gezinnen weten wie ik ben binnen Wereldhonden doordat ze een hondje uit Athene hebben geadopteerd. Na jaren dit werk te doen kan ik zeggen dat ik ook veel geweldige gezinnen heb leren kennen door de adoptie van een Wereldhond. En dat is waar mijn passie dus nog nog steeds naar uit gaat, het vinden van deze geweldige gezinnen voor onze Wereldhonden.
Als kind was ik vriendjes met alle honden uit de buurt. Op ieder verlanglijstje heeft gestaan: “Ik wil een hond”. Een eigen hond vond mijn moeder niets. Geen dieren in huis. Ga maar spelen met buurthondjes. Ik kende ze allemaal.
Aan het einde van mijn studie ben ik in Londen beland. Een huisgenote besloot een hond uit het asiel te adopteren. Mijn hart maakte een sprong. Ik werd deel-mama van Flo Jo, een zéér bange maar voor ons heel lieve kruising Herder.
Terug in Nederland gaf ik toe aan mijn wens voor een eigen hond. Het werd een labrador puppy van een goede fokker. Een schat van een hond. Zeer stabiel en zelfverzekerd. Na haar overlijden heb ik me steeds verzet een nieuwe hond in huis te halen. Dat moest wachten tot mijn pensioen.
En dan is er opeens veel tijd en komt die oude drang weer opzetten. Ik heb bij Stichting Wereldhonden gereageerd op een hond die op mijn Youpie leek. Gelukkig werken daar slimme vrijwilligers. Ik werd afgewezen. Of ik misschien wél een Grieks rescuehondje wilde opvangen?
Zo kwam Pitsi-Pitsi in mijn leven. Ze is een foster fail gebleken. Ook weer een verrijking in mijn leven.
Ik vind het ontzettend leuk om mijn enthousiasme voor cijfers in te zetten voor de hondjes. Veel hondjes een goed leven bezorgen, samen met de andere enthousiaste vrijwilligers.
Het geeft veel voldoening om thuisloze honden op te vangen en een kans geven op een warm thuis. Daarom was ik al coördinator Spaanse asielen, gastgezin en screener bij Wereldhonden. Honden thuis opvangen is wat ik het liefst doe (en mijn man gelukkig ook). Het is een geweldig excuus om meer honden in huis te hebben dan misschien handig of verstandig is:-)
Ik vind het een eer om in het bestuur van Stichting Wereldhonden plaats te nemen. De meeste honden die op onze website komen, worden gelukkig snel geplaatst. Toch wil ik iets vertellen over de honden die minder makkelijk een baasje vinden. Vaak omdat ze een rugzakje hebben. Deze honden blijven noodgedwongen langer bij ons wonen. Slow dogs noem ik ze: geen kant en klare huisgenootjes, maar gevoelige dieren die een iets moeizamere ontwikkeling tot huishond doormaken. En dat mag ik samen met hen doen. Dat geeft een bijzondere, diepe band. Het zijn juist déze honden die mij het langst bij blijven.
Ik ben Pauline en sinds een jaar of 6 betrokken bij stichting Wereldhonden. Het begon allemaal met het op afstand adopteren van 2 hondjes (Turi & Negrut). Toen duidelijk werd dat de stichting op zoek was naar een vrijwilliger om het project “Adoptie of Afstand” goed op poten te zetten, ben ik dat ‘maar gaan doen’ toen voormalig voorzitter en oprichtster José mij dat spontaan vroeg.
Ik werk parttime als maatschappelijk werker en ben een enorme dierenliefhebber, met de hond als favoriet. Mijn vrijwilligerswerk heeft zich daarna in gestaag tempo uitgebreid, van het één kwam het ander. Naast coördinator van het project Adoptie of Afstand, ben ik coördinator voor de honden van het Griekse eiland Zakynthos, samen met vrijwilliger Daniëlle. Ik probeer elk jaar 1 of 2 keer naar Zakynthos te gaan en blijf me verbijsteren over de omgang met dieren daar en verwonderen over de kracht en inzet van de rescuers. Zonder een goede samenwerking tussen de rescuers en ons, zouden we dit niet kunnen doen. Mijn Griekse netwerk en kennis van de cultuur is inmiddels aardig uitgebreid.
Het mooie van dit vrijwilligerswerk vind ik dat we met zijn allen, in de verschillende buitenlanden en hier in Nederland, in een cirkel om de honden heen staan. De rescuers, de screeners, de gastgezinnen, alle andere vrijwilligers en uiteindelijk de adoptanten. Zonder elkaar kunnen we de honden niet helpen, Het is een bijzondere keten van bijzondere mensen. Het geeft zoveel voldoening als een hond uiteindelijk in een fijne familie is. Ik denk dat dat is wat ons allemaal drijft, ook als het weleens moeilijk is.
Daar ik inmiddels een doorgewinterde SWH-er ben en zo’n beetje alle ins en outs binnen de stichting en de situatie waar de rescuers in verkeren, goed ken, is mij gevraagd als algemeen bestuurslid mijn bijdrage te leveren in ons bestuur.
