Met alle ellende in de wereld wil ik stichting Wereldhonden graag een positieve reactie geven.
Alle dierenliefhebbers weten hoe het is om je hond/en te moeten afgeven die al jaren bij je zijn geweest. Het overkwam ook ons. In November hebben we onze Labrador Blacky moeten laten inslapen omdat hij niet meer verder kon, hij is 15.5 jaar geworden….
We hadden ook nog een dochter ( Lady) van hem die hij gemaakt had bij een van de buurthonden ( nestje van 13 honden). Geweldige hond, heel gezond, die zoveel verdriet had gekregen dat ze 4 maanden later , met een fikse baarmoederontsteking en allerlei bijkomstigheden, het zelf opgegeven heeft. Ons verdriet was bijna niet te verdragen. We besloten als 2 pensionado’s om niet gelijk een andere hond te nemen. Dit hebben we een tijdje volgehouden totdat we toch realiseerde dat de honden voor ons toch wel heel veel toevoegden aan ons leven. We zijn via internet aan het zoeken gegaan en kwamen terecht bij verschillende stichtingen. Bij een ervan hebben we een poging gewaagd, die niet is geslaagd omdat de hond zijn broertje zo enorm miste. Via die stichting kwamen we terecht bij Wereldhonden. Bijna iedereen verklaarde ons gek, we werden gewaarschuwd, adopteer geen buitenlandse hond, die hebben allemaal een behoorlijke rugzak.
Maar ja, we wilden het toch proberen. Het resultaat is een paar teleurstellingen omdat we pech hadden. Andere gegadigden hadden eerder positief gereageerd . Maar we gaven niet op, al snel vonden we HECTOR , een hele mooie spierwitte kruising van een herder en een Husky. Een hond waar je meteen verliefd op wordt. We hadden geluk. Alleen Corona veroorzaakte dat we moesten wachten voor dat hij uit Griekenland naar Nederland gevlogen kon worden. Ondertussen bleven we de website in de gaten houden voor nieuws en zagen nieuwe adoptiehonden erbij komen. Omdat we gewend waren aan 2 honden besloten we toch nog maar een 2e hond bij te zoeken. Jammer genoeg waren onze 2 eerst gekozen honden geen goede match met Hector. De week dat we hoorden dat Hector naar Nederland zou komen werd er toch een match gevonden, een teefje met de naam Seta ( Engelse setter) Na alle medische test was zij de hond die nog mee kon op dezelfde vlucht.
We hebben seta een andere naam gegeven 3rd time Lucky, dus dat werd haar naam. LUCKY
Beide honden zijn aan ons meegegeven , zonder een enkel probleem. Ze liepen netjes met ons naar de auto en zijn bij thuiskomst nog even onze grote tuin aan het verkennen geweest ( aangelijnd.) Inmiddels zijn we bijna een maand verder, het lijkt of de 2 schatten al jaren bij ons wonen, ze zijn sociaal, lief en wennen al heel snel aan de nieuwe omgeving. Misschien heeft het hete weer ook een beetje daaraan meegewerkt, In Griekenland is het tenslotte warmer als in ons kikkerlandje.
De hele periode van geen tot 2 honden heeft een paar maanden geduurd, de hulp van jullie stichting en de persoonlijk aandacht van Ilonka in Nederland is geweldig geweest. En voor de degene die alles willen weten, Ja de honden hebben een rugzakje, beide zijn een beetje angstig, maar een positieve kant is ook dat ik niet maanden bezig ben geweest met Puppies zindelijk te maken ik heb 1 hond van 1.5 jaar , die 1 keer binnen heeft geplast en de 2,5 jarige di alles bij elkaar 3 x binnen heeft gepoept,. Nou mensen ik heb hiervoor getekend en zal iedereen aanraden om dezelfde beslissing te maken.
Stichting wereldhonden, bedankt voor alles, jullie mogen mij altijd als referentie geven.
