MIRAN kwam 7 september 2025 bij mij wonen in Friesland. Miran, het parmantige hondje uit Griekenland. Maandenlang scharrelde hij zijn eigen kostje bij elkaar langs de stranden van Zakynthos, voordat hij werd opgemerkt door een vrijwilliger van stichting Wereldhonden. Was zijn eigenaar overleden of was hij eenvoudig gedumpt? We weten het niet. Feit is wel dat hij een mensvriendelijk hondje is. Moest hij waarschijnlijk ook wel zijn om iets te eten te krijgen van de badgasten in het toeristenplaatsje. Hem vangen viel nog niet mee. Uiteindelijk lukte het en kon hij worden ondergebracht bij een lokaal gastgezin voor resocialisatie en onderzoek. Daarna was het de bedoeling om hem naar Nederland te laten komen, voor adoptie.
En zo gebeurde het dat Miran op 12 augustus 2025 in Nederland arriveerde. Op dezelfde dag dat ik mijn hondje Louis , een 12,5 jarige Westhighland White terriër, vanwege een tumor moest laten inslapen. Een voorteken?
Daar ik alleen woon, was Louis heel belangrijk voor mij geweest en ik miste hem heel erg. Waarschijnlijk om die reden begon ik vrij snel naar een ‘vervanger’ te zoeken. Via Verhuisdieren.nl kwam ik in contact met Pauline van stichting Wereldhonden en zo bij Miran. Miran was na aankomst in Nederland ondergebracht bij ‘gastgezin Martha’ in Spijkenisse, waar al 5 honden tijdelijk ‘woonden’.
Ik kwam er al snel achter dat het gemakkelijker is een hond uit Nederland te adopteren dan een hondje uit het buitenland. Een goede stichting voelt zich namelijk verantwoordelijk voor een zo goed mogelijke plaatsing van het dier. Hiervoor gebruikt men contracten, vragenlijsten, voorwaarden, doet vraaggesprekken, geeft uitgebreide info etc. Kortom, men wil graag zo breed mogelijke informatie geven en krijgen over de mogelijke toekomstige hond en adoptant. In mijn geval zagen ze o.a. graag een filmpje van mijn woonsituatie om te kijken of deze aan hun voorwaarden voldeed. Gelukkig was dat meer dan goed. Ik ben blij dat een stichting zo zorgvuldig is bij een plaatsing. Uiteindelijk kreeg ik toestemming voor een kennismakingsbezoek om te kijken of er een ‘klik’ zou zijn. Op een zondag reed ik, samen met mijn buurman (vriend), richting Spijkenisse. Ietwat gespannen natuurlijk. Hoe zou het hondje zich gedragen.!? Bij binnenkomst kwispelden alle honden, maar Miran kwam direct naar mij toe en ging tussen mijn benen zitten en bleef daar. De klik was er.
’s Middags toen we weer thuis waren, belde gastgezin Martha mij nog op met de mededeling dat Miran tot op dat moment niet zelfstandig op de bank kon springen. Toen we weg waren, zocht hij de plaats op waar ik had gezeten, sprong in één keer op de bank en ging op de plaats waar ik had gezeten, liggen slapen. Wie had het over een klik? Er was zeker een klik. Vooraf was gezegd dat we het hondje niet direct konden meenemen omdat er nog een aantal formaliteiten moesten worden afgerond en er nog een eindgesprek moest plaatsvinden tussen Martha en de Stichting, bij monde van Pauline.
Het weekend daarop hebben we Miran opgehaald. Hij sprong kwispelend in de auto, nestelde zich achterin tegen mij aan en ik heb hem de volgende 3,5 uur niet meer gehoord. Thuisgekomen zag hij de mand van zijn voorganger, kroop er in en viel als een blok in slaap. Natuurlijk wel nadat hij eerst zijn nieuwe thuis uitgebreide had besnuffeld.
Nu Miran ruim 3 maanden bij mij woont en leeft, zijn we dikke vrienden geworden, die vrijwel de hele dag samen zijn. Zijn vriendelijke en meestal rustige karakter maakt dat we goed bij elkaar passen. Miran is voor mij geen gewone hond, Miran is voor mij een Tophond. Een echte wereldhond. Bedankt stichting voor jullie bemiddeling.
Joost de Grave, Winsum Frl.
NB. Helaas heeft Miran ook een rugzakje: Hij heeft in zijn leven iets meegemaakt wat hem angstig maakt voor alle andere honden. Als we er één tegenkomen begint hij te blaffen. Andere honden kijken hem dan verbaasd aan. Hij blijft wel kwispelen. Verder is het een fantastische hond in alle opzichten. Na 3 maanden wordt het al wel iets minder, ik denk dat hij nog wat meer tijd nodig heeft.
