Toen onze Jack Russell Tessa in mei ’24 op 17 jarige leeftijd overleed, zochten mijn dochter en ik naar
een leuk maatje voor onze Lulu. Deze hebben wij uiteindelijk gevonden in onze Pepper, die sinds medio oktober bij ons woont.
“Oppasmoeder” Mirjam omschreef Pepper (toen nog Prince) als volgt: ”Hij is mijn 55-ste opvanghondje. Ik heb nog nooit zo’n makkelijk en rustig hondje in opvang gehad.”
Pepper is inderdaad een makkelijk en rustig hondje. Hij slaapt graag en veel. Echt spelen d.w.z. rennen en
stoeien met andere hondjes doet hij niet; wel is hij altijd blij om zijn vriendjes weer te zien. En laat hij
inmiddels d.m.v. een (schor) blafje weten dat hij eraan komt. Tja, als je klein bent moet je soms wat lawaai
maken om opgemerkt te worden..
De klik tussen Lulu en Pepper is ontzettend goed en mooi. Vanaf het begin volgt Pepper Lulu bij wandelingen
overal naartoe. Hij leerde mede van Lu om netjes te komen als baas je roept. In huis hebben wij twee open
benches; Als Pep in de grote ligt, gaat Lulu zonder morren in de kleinere liggen. En als de hondjes iets lekkers
krijgen, kruipen ze dicht bij elkaar op het kleed om gezellig samen te snacken.
Qua temperament lijken ze op elkaar; allebei rustig. Echter daar waar Lulu eenkennig is en wat bangig van
aard, is Pepper sociaal en onverschrokken. Ook onweer en vuurwerk doen hem niks.
Een marathonloper zal Pep nooit worden, maar dat hoeft ook niet. Bij lange wandelingen kan hij evt. mee in
een buggy. Ik vind Pep misschien wel op z’n leukst als hij over gras ”galoppeert”; dan scheurt hij rakelings
langs je heen en hapt dan met een grote grijns speels naar m’n uitgestoken hand.
En het meest blij ben ik met hoe goed, lief en tevreden de honden met elkaar zijn!
