Na een periode van 3 jaar zonder trouwe viervoeter besloten wij na de zomer van 2019 om toch weer uit te kijken naar een lief hondje. Sinds 1992 hebben wij achtereenvolgens een Bordercollie (Shelly) gehad gevolgd door een flatcoated retriever genaamd Doenja (van ‘zullen we het doen? Ja!). Beide waren teefjes en allebei lief, trouw en gezellig. Het waren twee honden met een stamboom maar dit keer wilden we wat doen voor de straathondjes van de ‘wereld. Op de site van Stichting Wereldhonden kwamen er leuke hondjes voorbij en op eentje reageerden wij maar hoorden we niets en visten net achter het net. Toen we daarna Angel op de site zagen staan hebben we direct contact gezocht en zijn we heel prettig geholpen.
Op de dag dat we contact hadden kwam ze aan in Nederland en nog diezelfde week zijn wij vanaf Enschede naar Hellevoetsluis gereden voor een bezoek aan het gastgezin, en Angel. Het was een schot in de roos. Wat een schatje en een deugniet, maar wat wil je als je nog geen 6 maanden oud bent, een vliegreis achter de rug hebt en in een ander land en gezin terecht bent gekomen. Angel slaagde met glans voor ons examen, wat een lieverd, en wij werden ook goedgekeurd, vooral omdat we dus al twee puppy’s hadden grootgebracht. Maar we moesten nog een hele week wachten voordat we haar op mochten halen. Het waren 7 lange dagen ;-).
Ondertussen hadden wij al nagedacht over een nieuwe naam. Hoewel we wel wisten waarom ze Angel was genoemd. Ze was een engeltje en is op Korfoe gevonden en opgevoed door Angela vonden wij Jady een leukere naam. Daar wende ze snel aan, maar aan de omgeving moest ze langer wennen. Uitlaten in het donker vond ze maar vreemd. Paaltjes werden angstig ontweken, de bus werd op afstand gadegeslagen. Hagel vond ze maar vreemd, want dat kende ze natuurlijk niet van Korfoe
We zijn pas 3 maanden verder na haar aankomst in Nederland en we kunnen ons geen leven meer voorstellen zonder Jady. Ze is in een hele korte tijd volledig onderdeel geworden van ons gezin. Buiten en met andere honden is ze heel oplettend en sociaal. Op de puppy cursus liet ze zien dat ze leergierig is en dat die cursus veel te langzaam ging voor haar. Er is ons de man trail aangeraden want ze leert snel en loopt veel met haar neus over de grond te speuren. En zo’n uitdaging heeft ze zeker nodig.
We zijn heel erg blij dat we via Stichting Wereldhonden aan deze lieverd zijn gekomen.
Groetjes,
Familie Bakx uit Enschede
