Where are you from and what is the name of the shelter/foundation you are
volunteering for?
My name is Beti Shej
I am from Struga, North Macedonia. The name of the shelter is Animal World- Struga.
How did you become a rescuer?
I became a rescuer in 2008 when my dad got an inheritance, land from my grandfather. So, I started sheltering dogs and cats.
What do you do as a rescuer? Please tell something about your work.
As a rescuer, I take stray dogs and cats. I shelter them, vaccinate, sterilize/castrate and find them homes. If some dog/cat needs medical treatment, I treat them.
What / how is the situation for stray dogs in your place?
In my country, the situation is awful, so many stray dogs. People every day abandoned dogs (especially puppies). People don’t sterilize their own dogs.
Are there governmental programs to support your rescue work? What kind?
The government (the municipality) had never helped for anything. They normally poison or shoot the stray dogs.
What do you like about your rescue work?
The best part of my work is when the dog finds a home, a family who will love him/her. When I receive a video or a photo, how the dogs’ are happy makes me the happier person ☺️
What is difficult or a challenge for you?
It’s difficult when I have to put a dog down if there is no way to save it.
Which situation(s) or dog(s) do you remember the most?
They are more situations and a lot of dogs that I remember
What would you like to say to people in Holland or to inform them about?
First, I wanna THANK TO THE PEOPLE OF HOLLAND for all these years that I had their support ❤️ and I would love to have many more adoptions so we can all together save more lives ❤️
Where are you from and what is the name of the shelter/foundation you are
volunteering for?
My name is Ramona Catana. I live in Craiova Romania and i have my own private mini shelter.
How did you become a rescuer?
I am a person who loves animals deeply. I’ve felt this since childhood—an overwhelming sense of compassion for stray animals. I have always helped street dogs as much as I could. In 2013, pressured by the opening of a public shelter in my city, my husband and I decided to create a small improvised sanctuary. We were caring for several dogs in our neighborhood, and it was impossible to keep them all safe since we lived in a small apartment. We knew that if any of those dogs ended up in the public shelter, they would be euthanized after 14 days, and we couldn’t live with that burden.It was incredibly difficult; Leia had just been born, and we were in a race against time every day to bring all the dogs into our home during the hours the dog catchers were on duty. Using our own limited financial resources, we managed to fence off a spot outside of Craiova and move the dogs there. We took every single dog from our neighborhood off the streets. That is how it all began—with them and for them. This is why I will always tell to the whole world that Inspe, Bobi, Turi, Dintu, Fetita, and Negruta are the true saviors of the hundreds of dogs we have rescued over the years.
What do you do as a rescuer? Please tell something about your work.
My life as a dog rescuer isn’t just one story; it’s hundreds of stories—filled with memorable moments, love, fear, satisfaction, and failure. I try to mend broken destinies, to reach out whenever a dog is beaten down by life. My work is a daily commitment because they need us every single day: food, cleaning, veterinary assistance, attention, and socialization. I am also involved in spaying and neutering campaigns, and besides the dogs in our small shelter, I care for many strays (dogs and cats) in the nearby industrial area.
What / how is the situation for stray dogs in your place?
Unfortunately, in recent years, a considerable number of dogs have been euthanized in Romania. The public shelters where they are taken are often nothing more than extermination camps. Due to a lack of public education, animals in rural areas remain unsterilized, and puppies are constantly abandoned in bags by the roadside or on the outskirts of major cities. Most dogs are found in these areas—starving, injured, and completely lost. I have always considered that it is better to save a dog from the streets than to let it know the manner of the barbarian way in which the dog catchers pick them and the cruelty from the public shelters and even worse the ending in that place.
Are there governmental programs to support your rescue work? What kind?
The Romanian government is not involved at all in managing this crisis. The only solution they provide is the existence of these extermination camps, misleadingly called public shelters.
What do you like about your rescue work?
The greatest satisfaction in my work is giving them the chance for a new beginning. The idea that a dog can live a beautiful life, cared for and loved after such a tragic start, is everything. Seeing them again in a photo, in a video, or in the best-case scenario, being able to hug them one more time years later—that is my greatest reward, feeling which cannot be described in words and which I have luckily felt and hope with all my heart to keep having this opportunity.
What is difficult or a challenge for you?
The hardest part is when I lose. When I cannot save an animal, when despite all my efforts, death wins. It is a profound challenge when I cannot even reach a suffering animal to help it.
Which situation(s) or dog(s) do you remember the most?
I cannot choose; my soul is split into pieces, and every single dog is a part of it. Perhaps Inspe, Turi, and Bobi will forever remain the ultimate symbols of this love. I have so much stories and so much memories. I would need probably “full weeks” to be able to tell them all, but I do have one. Near New Years Eve, I have found a dog which seemed like he was suffering, I tried to get closer to him but he growled at me, I left, I took some steps but after a few of them I came back, and this time around I was able to touch him, to pick him up and to take him as fast as I could to the veterinary. After a difficult surgery in which his heart stopped 3 times, I received the long awaited phone call that the intervention was a success and this is how Silvester came into my life. I took him from the vet to out shelter and once again he chose not to let me get close to him even though he still had the surgical sutures, he managed to escape. What followed were 2 weeks of pure worry because he was impossible to be found. One day, a few kilometers from our shelter I was him and with difficulty I managed to get him to get in the car. After making a visit to the vet and being sure he was in good health, we took him back to our shelter. What followed are 3 years of life lessons. During all this time, he tried to teach me that we should live free, without fears and to always be ourselves. Unfortunately he died of the very first reason that we were able to save him from, a diaphragm rupture, but I still “wait for him” because I know for sure that he will come in another dog.
What would you like to say to people in Holland or to inform them about?
There are two things I would like to tell people. First, have courage and patience with any dog that arrives confused in a new environment; every single one of them has something good inside that just needs help to come to the surface. Secondly, I would ask those who adopt to let us remain a small part of their lives. For those of us who let these dogs go, seeing a photo, hearing a few words, or a story from their new life , time to time ,brings us immense joy. It warms our souls and gives us the strength to keep going for the sake of all the others.
Where are you from and what is the name of the shelter/foundation you are
volunteering for?
My name is George. I am originally from Germany, but I have Greek roots, as my father is
Greek. At the moment, I am working here as a private individual, but I collaborate closely
with several animal welfare organizations. In the past, I also ran my own animal rescue
organization. Currently, I mainly operate independently while still working together with
Scars, Stray Souls Iila, Save a Greek stray and Voice of the Voiceless.
How did you become a rescuer?
I have always had a strong sense of justice, especially when it comes to animals. From a very
young age, I volunteered at animal shelters, mainly walking dogs and helping wherever I
was needed. This journey started more than 20 years ago. Eventually, I decided to leave my
former job behind and follow my passion for helping animals. I volunteered in several
shelters, completed my dog trainer education, and worked in Germany as both an animal
caretaker and dog trainer in shelters. In 2018, I moved to Greece, where I continued my
rescue work.
What do you do as a rescuer? Please tell something about your work.
As a rescuer, my main work involves taking in sick, injured, or neglected animals, nursing
them back to health, and preparing them for adoption. I also care for stray animals on the
streets, both dogs and cats, by providing food and basic medical support. In addition, I work
with dogs that have behavioral issues and help socialize them so they can adjust to a new
life in a family environment.
Through my professional training as a dog trainer, I have the experience needed to work
with traumatized or difficult dogs. My priority is to help homeless dogs, especially those
that are sick or injured, and take them in whenever it is possible. If I cannot take them
myself, we try to find solutions through networking and cooperation with different animal
welfare organizations. We communicate and support each other by sharing foster places
and resources. Overall, my main focus is helping street animals recover and finding them
safe and loving homes.
What / how is the situation for stray dogs in your place?
I live in a very rural area, and the situation for stray dogs here is quite concerning. In larger
cities and urban areas in Greece, the situation has improved significantly over the last few
years, although there is still a lot of work to be done. However, in rural areas, we still see a
very high number of abandoned dogs and many dogs that are kept permanently on chains.
In general, the relationship between people and animals in rural regions is still far from what I believe animals deserve. The awareness of animal welfare and responsible ownership is improving slowly, but there is still a long way to go when it comes to how animals are viewed and treated.
Are there governmental programs to support your rescue work? What kind?
This is a difficult question to answer. There are governmental programs intended to
support animal welfare work, and municipalities are supposed to receive funding for this
purpose. However, the implementation is still very limited and could definitely be
improved. There are occasionally sterilization projects organized by the state or local municipalities,
but unfortunately, they are often just a small step compared to the scale of the problem. In
many cases, most of the effective help comes from private initiatives and animal welfare
organizations that frequently provide free sterilization programs, medical treatment, and
support for stray animals.
What do you like about your rescue work?
There are so many things I love about rescue work. Helping animals is incredibly
meaningful to me, even though it is often a very long and difficult process to bring them
back to life, both physically and emotionally. What fulfills me the most is rescuing sick,
abandoned, or chained animals and giving them the chance to start a completely new life.
Seeing animals recover, regain their strength, and slowly start to trust again is something
truly special. Watching them blossom and begin to enjoy life again is what makes this work
so rewarding. The most beautiful moment is when these animals find a loving family, a safe
home, and a life where they are truly cared for.
What is difficult or a challenge for you?
There are several things that challenge me on a daily basis. One of the biggest challenges is
definitely financial. I recently had to take on a home office job to help support my rescue
work financially, which means I have less time to dedicate to the animals.
Another major challenge is finding foster homes and adopters for the dogs. At the moment, I
am caring for 16 dogs, and finding suitable foster places or permanent homes is often very
difficult. Every time a space becomes available, it allows me to take in another dog from the
streets or from emergency situations.
Which situation(s) or dog(s) do you remember the most?
That is a very difficult question to answer because over the years I have experienced many
unforgettable situations in animal rescue.
One of the most memorable was my first major rescue operation in Greece in 2018
involving an animal hoarding case on a small island. An elderly woman was caring for more than 100 cats, eight dogs, goats, and chickens in catastrophic conditions. We spent several
days rescuing the animals and organizing medical care. One dog who changed my life was Buddy. He had severe behavioral issues, and working with him inspired me to start my professional education as a trainer for dogs with behavioral problems. I later adopted him and moved with him to Greece.
What would you like to say to people in Holland or to inform them about?
First of all, I would really like to thank the Dutch people. Over the years, we have found so
many wonderful families and loving homes for dogs in the Netherlands. In my experience,
Dutch people are incredibly empathetic, caring, and supportive when it comes to rescue
animals. Please keep doing what you are doing. Rescue dogs are incredible, loving souls who deserve
to be seen and given a chance for a new life. Together, we can achieve so much.
Where are you from and what is the name of the shelter/foundation you are volunteering for?
I am from Zakynthos island in Greece and the foundation I volunteer for is named ZAWF.
How did you become a rescuer?
Since I was young I wanted to help the strays but I didn’t know how until I met the volunteers from ZAWF. An injured dog from a gunshot to his head came to my house (the area around my house is a common place to abandon dogs) and I contacted ZAWF to help me because I couldn’t keep him to my house. They took him to a foster’s house and because there where many dogs there I offered to help with his daily medication and treatment, and like that I found myself helping more and more.
What do you do as a rescuer, please tell something about your work?
Our foundation is a small group of volunteers, so I do little bit of everything like photos, handiworks, facebook administrator, paperwork, school visits etc.
What / how is the situation for stray dogs in your place?
Since the day I became a volunteer there has been a little progress, now on the island are operating 3 volunteer foundations, so we all help as much as we can. More and more locals are getting sensitized but we have not reached our hopes yet of zero strays on the streets. There is also the problem of the owned abused dogs, which is more serious than the stray dogs.
Are there governmental programs to support your rescuework? What kind?
Yes there are programs but only superficially and the problem in Greece is that the responsible for implementing them is the local Municipality who does not care about the problem. Actually also the Government cares only superficially and not in essence, and like that they accuse each other for incapacity. So we the volunteers have to do their job without any support.
What do you like about your rescuework?
I love the update photos we receive from the adopters. This is the reward for all our hard work.
What is difficult or a challenge for you?
The difficult thing is to speak to people who don’t care.
Which situation(s) or dog(s) do you remember the most?
I do remember almost all of the dogs, but my favorites is the first two dogs, Vaghos and Coffee, who I personally helped and are adopted both of them by the same family in Holland (who by the way they also speak Greek). And I also remember the story of Django who we found with a friend of mine, chained and the chain had got in the flesh of his neck, I remember the rotten smell from his neck and the flies around him and I also remember the big fight I had with his owner. Django is now adopted and happy in Holland
What would you like to say to people in Holland or to inform them about?
I would like to thank people from Holland for supporting us.
Waar kom je vandaan en wat is de naam van het asiel/de stichting waar je vrijwilligerswerk doet? We komen oorspronkelijk uit Slowakije en wonen sinds 1998 in Italië, in de provincie Vibo Valentia. Mijn man Luciano en ik zijn vrijwilligers en vangen allerlei honden op. Alle honden zijn verlaten, het verlaten van honden is een groot probleem in onze omgeving. We hebben fobische honden, honden met leishmania, honden met andere gezondheidsproblemen maar ook gezonde honden en pups. We proberen ze alles te geven wat ze nodig hebben en we houden van ze als van onze eigen kinderen. Ons asiel heet Casa dei Randagi.
Hoe ben je een rescuer geworden? Voordat we rescuer werden, werkte ik en daarnaast hielpen we de loslopende zwerfhonden met eten en verzorging. Soms namen we één van de honden in huis, als dat nodig was. . . Nadat ik een auto-ongeluk heb gehad, heb ik me met hart en ziel en met hulp van mijn lieve man volledig gestort op het helpen van zwerfhonden.
Wat doe je als rescuer? Vertel eens iets over je werk: Het is niet alleen de dagelijkse verzorging, voeren en kennels schoonmaken. Je moet ook vaak dingen repareren die kapotgaan, goed op hun gezondheid letten, naar de dierenarts gaan voor medische controles en vaccinaties en ze meenemen om te oefenen met wandelen aan de lijn. Daarnaast maken we natuurlijk ook foto’s en video’s om ze te promoten en de kans op adoptie te vergroten. Werken met honden is veeleisend, het kent geen vrije dagen. Op zon- en feestdagen werken we natuurlijk ook. Het is dus elke dag hard werken maar het maakt ons ook blij als we onze honden gelukkig zien.
Hoe is de situatie voor zwerfhonden bij jullie? De honden zijn veilig bij ons. Ze zitten warm en droog, krijgen water en eten en medische zorg. Ze hoeven niet meer te vechten voor hun leven, zoals ze voorheen op straat deden.
Zijn er overheidsprogramma’s die jullie rescuewerk ondersteunen? Welke? Overheidsprogramma’s om honden te helpen bestaan zeker in Italië, maar wij zien er in deze uithoek eigenlijk nooit iets van. We betalen alles met de opbrengsten van adopties, donaties en soms uit eigen zak. Zoals op veel plekken in Zuid-Italië zijn hier teveel zwerfhonden. We kunnen ze helaas niet allemaal redden. Het kan de gemeente niets schelen. Het leven van een zwerfhond is niet belangrijk voor hen, ze zien het als een soort ongedierte, bijvoorbeeld ratten.
Wat vind je leuk aan je rescuewerk? Ik vind het echt geweldig als het ons lukt om zieke honden te redden en ze na een paar weken weer als herboren te zien en als ik het geluk weer in hun ogen zie. Ik vind het fijn om bij dieren te zijn maar ik ben ook blij als ze klaar zijn voor adoptie. Op naar een nieuw leven. Met een warme mand en een volle buik.
Wat is moeilijk of een uitdaging voor jou? De grootste uitdagingen is het om de zieke en mishandelde honden alles te kunnen geven wat ze nodig hebben. Zonder slaploze nachten over de dierenartsrekening. Ik zou mijn leven geven om alle dieren ter wereld te redden. Ik overdrijf niet, ik heb mijn leven geleefd en ik wens alle dieren een kans.
Welke situatie(s) of hond(en) herinner je je het meest? Ik heb zoveel herinneringen aan honden die zichzelf uit vreselijke situaties hebben weten te redden. Vreselijke situaties door toedoen van mensen, altijd. Voor heel veel mensen hier, zijn dieren zielloze wezens. Ze laten bijvoorbeeld honden achter in plastic zakken, in de brandende zon. Gedumpt als ze zelf op weg gaan naar de kerk om daar te bidden.
Wat zou je tegen de mensen in Nederland willen zeggen of willen informeren? Ik wil iedereen bedanken die honden helpt, adopteert en honden liefheeft. Mensen kunnen er zeker van zijn dat alles wat wordt gedoneerd, nooit verspild wordt en altijd met liefde.
Wat was voor jou het moment dat je besloot: “Ik ga een stichting oprichten voor zwerfhonden”?
Ik was al 5 jaar vrijwilliger voor een andere stichting en had al veel ervaring opgedaan. Het idee ontstond samen met een aantal andere vrijwilligers om zelf een stichting te starten. En in 2017 richtten wij stichting Wereldhonden op.
Één van de aanleidingen was eigenlijk vrij dicht bij huis; een buurvrouw had verschillende honden. Ik vroeg haar op een dag of alle 6 honden van haarzelf waren, waarop zij antwoordde dat het zwerfhonden waren geweest en dat die nu beschikbaar waren voor adoptie. Zij ving dus regelmatig honden op voor een stichting. Dat raakte mij enorm.
Daarnaast kwam ik al jong in aanraking met zwerfhonden die ik op straat zag lopen als ik op vakantie was. De honden die doelloos over straat zwerven, vaak verwaarloosd, is iets wat me altijd diep heeft geraakt. Die ervaringen, gecombineerd met vijf jaar intensief vrijwilligerswerk, hebben mijn passie alleen maar versterkt. Het voelde uiteindelijk als een natuurlijke stap om zelf een stichting te starten, zodat ik nog meer kon betekenen voor deze dieren.
Hoe is het starten van de stichting verlopen?
Het starten van de stichting was een intensief, maar ook ontzettend leerzaam proces. Ik ben begonnen met het bedenken van een passende naam en ik ontwierp zelf het logo, samen met een grafisch ontwerper. De oprichtingskosten heb ik in eerste instantie zelf gedragen omdat ik geloofde in het doel en de impact die we konden maken.
Samen met een aantal enthousiaste vrijwilligers die ik kende uit mijn eerdere werk bij een andere stichting, zijn we stap voor stap alles gaan opzetten: van de website, tot het uitzoeken van de benodigde documenten. Het opstellen van contracten en het maken van formulieren, voor bijvoorbeeld de screeningsprocedure van adoptanten. Dankzij mijn eerdere ervaring wist ik goed wat erbij kwam kijken en konden we veel praktische zaken efficiënt regelen.
We zijn gestart met samenwerkingen met drie asielen in het buitenland en inmiddels is dat flink uitgebreid. Ook het team van vrijwilligers is in de loop der jaren gegroeid. We hebben nu een breed netwerk opgebouwd en zijn continu in contact met verschillende asielen om nog meer honden te kunnen helpen.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Binnen stichting Wereldhonden ben ik nu coördinator voor de honden uit Roemenië. Ik onderhoud het contact met het asiel daar en bezoek ze ook af en toe zelf. Ik zorg ervoor dat de honden op onze website komen te staan en regel alles rondom hun adoptieproces. Alles wat met de Roemeense honden te maken heeft, valt onder mijn verantwoordelijkheid.
In het verleden ben ik ook voorzitter geweest van de stichting. Dat was een ontzettend intensieve periode, ik was er dag en nacht mee bezig. Hoewel het soms zwaar was, kijk ik er met trots op terug. De stichting is in die tijd sterk gegroeid en professioneel geworden.
Op een gegeven moment heb ik bewust een stapje teruggedaan. Het vinden van een goede opvolger was niet eenvoudig; ik wilde iemand die ik volledig kon vertrouwen. En dat is gelukt! Nu staat er weer een sterk en betrokken team aan het roer. Dat geeft mij de rust om me met volle energie te blijven inzetten voor de honden, maar dan in een iets rustigere rol. Ik ben trots op waar we nu staan en blij dat ik nog steeds mijn steentje kan bijdragen.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Het allermooist vind ik het om een goede match te maken tussen een hond en een adoptant. Als je ziet dat een hond écht op zijn plek is en helemaal tot bloei komt in zijn nieuwe thuis, geeft dat zóveel voldoening.
Een voorbeeld dat me altijd bij zal blijven is Basje. Hij kwam een paar jaar geleden naar Nederland en werd geadopteerd door mensen die het beste met hem voor hadden. Toch bleef hij angstig, vooral buitenshuis. Binnen ging het goed, maar buiten viel hij terug in zijn trauma’s. Enige tijd later besloten de adoptanten, met pijn in hun hart, hem toch af te staan.
Ik heb hem toen zelf in huis genomen. Een ontzettend lief hondje, maar duidelijk nog met veel onverwerkt trauma. Na een tijdje vond ik gelukkig iemand die beter bij hem past, iemand met veel geduld en begrip. En nu? Het gaat geweldig. Basje is gelukkig en zijn nieuwe baasje ook. Zulke momenten maken al het werk meer dan waard.
Natuurlijk zijn er ook moeilijke situaties, want het vinden van de juiste match is niet altijd makkelijk. Maar als het uiteindelijk goedkomt, is dat een van de meest waardevolle dingen die je kunt doen.
Daarnaast maakt het me ook blij dat we de asielen waarmee we samenwerken, kunnen ondersteunen, Niet alleen door honden te helpen herplaatsen, maar ook door financiële hulp en het sturen van spullen. Voor hen is het zwaar werk, zij zien het leed van dichtbij. Als wij dan goed nieuws kunnen delen over een hond die het nu goed doet, geeft dat hen weer moed en motivatie. Het is echt teamwork, van uit Nederland en ver daar buiten.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Wat ik het moeilijkst vind, is dat je niet alle honden kunt helpen. De asielen zitten vaak overvol en het breekt je hart om te weten dat er zoveel honden wachten op een kans. Je wilt ze allemaal redden, maar dat is simpelweg niet haalbaar.
We hebben bewust gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit. Liever helpen we minder honden, maar dan wel op een manier die echt goed en duurzaam is, met de juiste match, goede nazorg en voldoende begeleiding. Het zou niet eerlijk zijn tegenover de honden (of de adoptanten) om overhaaste plaatsingen te doen, alleen maar om ‘meer’ te doen.
Toch blijft het lastig. Je moet telkens keuzes maken, en dat wringt soms.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Alhoewel het dus soms lastig is, we proberen ons te focussen op wat wél lukt. Elke hond die een fijn leven krijgt, elke succesvolle plaatsing, geeft enorm veel energie en motivatie om door te blijven gaan.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Ik houdt de website bij, plaats nieuwe hondjes, interviews met vrijwilligers, aanpassingen aan teksten, eigenlijk alles wat betreft wijzigingen aan de website en aanvullingen op de website.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Mijn huidige hond Lennox heb ik via Stichting Wereldhonden. Ik kwam in contact met Marcia, secretaris van de stichting, doordat ik informatie wilde over een andere hond op de website. Door ons gesprek kwamen we er achter dat ze op dat moment wel een geschikt hondje had voor mij. Nog niet op de website maar wel al in Nederland. Ik ben gaan kennismaken met Lennox, een heel mooi, zacht, angstig en schrikachtig hondje wat uiteindelijk bij mij op schoot kwam liggen na een tijdje. Een heel bijzonder en lief hondje met grote bruine kijkers, alles in de gaten houdend wat er om hem heen gebeurde. Doordat het contact zo fijn, vertrouwd en eerlijk was kon ik snel het besluit nemen om Lennox in mijn leven zijn gouden mandje te geven. Hij is mijn Engel, als hij gelukkig is ben ik het ook!!!!!
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Door het plaatsen van de nieuwe hondjes met hun verhalen, alles wat ze mee gemaakt hebben, de foto’s, filmpjes krijg ik een band met ze. Het zijn stuk voor stuk zulke aandoenlijke schepseltjes, dat raakt me heel erg. Omdat ik ook de wijzigingen op de website zet, weet ik wanneer ze een plek gevonden hebben. Niets is mooier dan te weten dat er weer een gouden mandje gevonden is voor ze.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Wat ik verdrietig vind is als er voor een hondje maar geen nieuw thuis gevonden kan worden omdat het geen makkelijke opgave is voor het nieuwe baasje, door de trauma’s die het hondje heeft opgelopen in zijn/haar leven. Lennox heeft ook heel veel tijd nodig gehad voordat hij mij vertrouwde, niet meer weg kroop onder de stoel. In al zijn angsten kon ik zien wat hem allemaal was aangedaan, door hem heel veel liefde, rust en veiligheid te geven heeft hij heel langzaam zijn angsten overwonnen, althans bij mij. Maar zijn alertheid en schrikachtigheid bij alles om hem heen zorgen er voor dat ik hem nog steeds niet los durf te laten lopen.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Ja, ik werd heel erg geraakt door Maya, een ontzettend klein, lief meisje en haar verhaal. Omdat Lennox zo weinig leven om hem heen had dacht ik dat ze elkaar zouden kunnen helpen meer vertrouwen te krijgen en elkaars maatje zouden kunnen worden. Het ging eigenlijk heel erg goed maar dit keer was ik degene die het af moest laten weten omdat ik op dat moment de ruimte er niet voor had. Ik heb me hier heel schuldig over gevoeld omdat ik het niet waar heb kunnen maken voor kleine Maya. Niet heel veel later heeft ze toch haar gouden mandje gevonden en daar was ik erg blij om.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Ik heb iets heel belangrijks geleerd dankzij datgene wat ik doe voor de stichting, het contact met de medewerkers maar bovenal door mijn allerliefste maatje Lennox. Weten waar mijn kwaliteiten liggen en voor welke hondjes ik een ideale match ben. Dit te weten maakt mij erg blij!!!!!!
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Ik ben screener bij Stichting Wereldhonden. Dat betekent dat ik de schakel ben tussen de coördinator en de adoptant. Ik zorg voor de terugkoppeling naar zowel het gastgezin als de coördinator. In mijn rol stel ik graag gerichte vragen aan adoptanten om meer te weten te komen over hun achtergrond en leefomgeving. Ik vind het leuk om informatie uit mensen te halen en echt te ontdekken wat voor soort mensen het zijn. Het uitzoeken en inschatten of er een goede match is met een hond, vind ik een van de leukste onderdelen van mijn werk.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Ik wilde graag meer betekenen voor honden, omdat mijn hart echt bij dieren ligt. Ik had al ervaring met het begeleiden van vrijwilligers voor een ander bedrijf, maar zocht iets waarbij ik directer iets voor dieren kon doen. Maar ook nog steeds veel in contact zou komen met mensen. Via de website van Stichting Wereldhonden kwam ik deze vrijwilligersfunctie tegen en die sprak me meteen aan.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Het maken van de perfecte match tussen hond en adoptant vind ik geweldig om te doen. Het is zo mooi om te zien wanneer alles klopt. Ik word ook erg blij van de foto’s en filmpjes die ik later toegestuurd krijg van blije baasjes en hun honden. Daarnaast vind ik de nazorg heel belangrijk. Soms is er extra begeleiding nodig en ik bied die met alle liefde. Het is fijn om adoptanten te kunnen ondersteunen en echt iets te kunnen betekenen voor zowel mens als dier.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Wat het lastig kan maken is dat er soms een verwachting ligt dat alles vanaf dag één perfect verloopt, terwijl een hond vaak tijd en ruimte nodig heeft om te wennen. Een zwerfhond aanschaffen is niet direct de makkelijkste keuze. Er is ook veel geduld nodig van uit de adoptant. Soms is er in zulke gevallen extra begeleiding nodig en juist daarom is nazorg belangrijk. Dat deel van het werk is soms minder makkelijk, maar wel erg dankbaar om te doen. En vooral als je dan later hoort dat alles goed gekomen is. Daarom vind ik het zo belangrijk om vooraf eerst goed uit te zoeken of een hond echt bij iemand past. Een goede voorbereiding voorkomt vaak teleurstelling aan beide kanten.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Ja, ik herinner me een mevrouw die zo blij en emotioneel was toen ze hoorde dat ze een hondje mocht ophalen. Dat moment raakte me echt. Veel mensen die een hond adopteren, doen dat vanuit een diepere behoefte, soms omdat ze een moeilijke periode hebben doorgemaakt, iemand zijn verloren of zich eenzaam voelen. Een hond kan dan enorm veel liefde en troost bieden. Natuurlijk staat het belang van de hond altijd op nummer één, maar als ik zie hoeveel geluk een hondje iemand kan brengen, dan raakt me dat iedere keer weer. Dat is precies waarom ik dit werk zo graag doe.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Alle hulp van nieuwe vrijwilligers is altijd ontzettend welkom. Het is dankbaar en leuk werk dat echt iets toevoegt aan je leven. Je doet het natuurlijk voor de honden, maar het geeft jezelf ook veel voldoening.
Wat ik ook heel prettig vind, is dat Stichting Wereldhonden serieus en zorgvuldig omgaat met het screenen van adoptanten. Er wordt echt gekeken of er een goede match is en dat zorgt ervoor dat de honden in veilige, liefdevolle gezinnen terechtkomen. Dat geeft mij een heel goed gevoel.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Bij Stichting Wereldhonden ben ik betrokken bij de nazorg van geadopteerde honden, vooral wanneer er na de adoptie uitdagingen ontstaan. Ik bied ondersteuning aan adoptanten als hun hond bijvoorbeeld gedragsproblemen vertoont of extra begeleiding nodig heeft. In eerste instantie hebben de screeners gedurende twee weken intensief contact met de adoptant. Wanneer er daarna nog vragen of zorgen zijn, neem ik het over en bied ik passende hulp en advies, in overleg met de screeners. Zo zorgen we samen voor een goede start voor hond én baas.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Ik was op zoek naar vrijwilligerswerk waarbij ik iets met honden kon doen, het liefst iets wat ik vanuit huis kon oppakken. Zo kwam ik bij Stichting Wereldhonden terecht. Het werk is grotendeels online, wat het goed combineerbaar maakt met mijn dagelijks leven. Daarnaast heb ik eens per maand contact met de andere vrijwilligers, wat zorgt voor een fijne samenwerking en onderlinge steun.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Ik word er echt blij van als ik zie dat het goed komt met een hondje dat in het begin wat moeilijkheden had. Bijvoorbeeld wanneer een hond last heeft van verlatingsangst en ik samen met de adoptanten aan de slag ga om dat te verbeteren. Als ik dan later hoor dat het veel beter gaat en het hondje zich thuis begint te voelen, geeft dat ontzettend veel voldoening. Het is mooi om te zien wat goede begeleiding en wat extra aandacht kunnen doen.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Ja, soms is het lastig dat je niet de volledige achtergrond van een hond kent. Dat maakt het soms moeilijker om een passende oplossing te bedenken. Ook zie je de hond alleen via foto’s of filmpjes, dus je mist het persoonlijke contact om echt goed aan te voelen hoe het dier is en hoe de interactie met de mensen verloopt. En soms moet je een situatie overdragen aan iemand anders als het te complex wordt, dat is jammer. Want je wil graag helpen, maar soms is dat gewoon de beste keuze. Als iemand anders kijkt naar de huidige situatie kan je soms tot een andere oplossingen komen die wel werkt voor de hond en adoptant. Gelukkig komt het niet vaak voor, maar is het wel fijn om te weten dat deze optie er altijd is.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Ja, ik herinner me een hondje dat beet en daardoor niet goed matchte met de adoptanten. Het gedrag van het hondje zorgde voor veel spanning in het gezin en uiteindelijk moest het hondje herplaatst worden. Het is erg om te zien als een hondje van gezin naar gezin gaat, dat geeft geen fijn gevoel, want je hoopt altijd op een blijvende plek. Maar uiteindelijk staat het welzijn van zowel de hond als de adoptanten voorop. We doen er alles aan om tot een oplossing te komen die voor beide partijen het beste is.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Ik vind het erg leuk dat deze interviews worden afgenomen en op de website komen. Het zorgt ervoor dat er meer duidelijkheid is over wie wat doet binnen Stichting Wereldhonden. Dat is niet alleen fijn voor de huidige vrijwilligers, maar ook voor nieuwe mensen die willen aansluiten. Zo krijgen zij meteen een beter beeld van het team en de verschillende rollen.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Bij Stichting Wereldhonden ben ik actief als screener. Mijn taak bestaat uit twee belangrijke onderdelen: het screenen van potentiële adoptanten, het maken van de juiste match tussen hond en gezin. En het begeleiden van adoptanten na dat zij een hond hebben geadopteerd.
Ik heb regelmatig contact met de gastgezinnen om te kijken naar het gedrag van de hond. Komt het overeen met het gedrag dat de hond vertoonde in de buitenlandse opvang of is er mogelijk iets veranderd. Als we het gedrag van de hond controleren kijken we naar het volgende: hoe reageert hij op mensen, kinderen, andere dieren en wat heeft hij nodig? Soms blijkt een hond in Nederland anders te reageren dan de eerste inschatting vanuit het buitenland. Het is daarom belangrijk dat de hond de tijd krijgt om tot rust te komen in het gastgezin, zodat we een goed beeld krijgen van zijn karakter.
Als iemand zijn intresse heeft getoont in een hond via de website gebeurd het volgende: er volgt een intakegesprek van ongeveer een uur waarin het volgende word besproken – de thuissituatie, achtergrond, wensen en verwachtingen van de adoptanten. Maar denk ook aan zaken zoals werk, kinderen en ervaring met honden. Ook probeer ik te peilen of mensen écht klaar zijn voor de verantwoordelijkheid van een buitenlandse hond. Na deze 2 onderdelen is het net een puzzel: welke hond past het beste bij welk huishouden?
Als we een passende match denken te hebben, plannen we een kennismaking tussen hond en adoptant. Na deze ontmoeting adviseren we altijd om er een nachtje over te slapen, zodat de keuze weloverwogen is. Bij groen licht volgt het opstellen van het contract en zetten we de adoptie in gang.
Na de plaatsing blijf ik betrokken. Hier start het traject van een goede begeleiding. De eerste twee weken zijn een proefperiode, waarin we regelmatig contact hebben. Er is soms nog extra begeleiding nodig omdat een buitenlandse hond moet wennen aan veel nieuwe prikkels en situaties. Ik geef tips, beantwoord vragen en monitor hoe het gaat. Na ongeveer twee weken volgt een eindgesprek en als alles goed gaat wordt de adoptie definitief.
Ik vind het geweldig om te zien hoe een hondje opbloeit en vertrouwen leert krijgen en om adoptanten te begeleiden in die bijzondere eerste fase. Foto’s, filmpjes en succesverhalen maken het werk extra dankbaar.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Ik heb altijd al een grote interesse gehad in honden en mensen hun gedrag, maar ook in de manier waarop mensen en honden elkaar kunnen aanvullen. Op een dag zag ik op tv een programma over honden die gematcht werden met mensen, wat me enorm raakte. Hier werden mijn 2 grote passies aangesproken, hond en mens. Ik ben daarna gaan googelen om te kijken waar ik zelf zoiets kon doen en zo kwam ik terecht bij Stichting Wereldhonden. In 2020 heb ik contact opgenomen met José en zo is mijn betrokkenheid begonnen.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Het allerleukste vind ik om voor de hondjes een fijn en passend thuis te vinden. Als zowel het baasje als de hond blij zijn, geeft dat mij ontzettend veel voldoening. Ik geniet er ook echt van als mensen later foto’s en berichtjes sturen om te laten zien hoe goed het gaat, dat is zó leuk om te ontvangen.
Daarnaast vind ik het screenen van adoptanten erg leuk om te doen. Je weet nooit van tevoren wie je spreekt, mensen komen uit heel Nederland en hebben allemaal een andere achtergrond, met veel of juist weinig ervaring met honden. Dat maakt elk gesprek weer anders.
Ook het contact met de gastgezinnen vind ik erg waardevol. En het matchen zelf, wat met z’n uitdagingen komt, maakt het juist zo leuk. Het juiste baasje bij de juiste hond vinden geeft enorm veel voldoening. Tot slot geniet ik van het begeleiden van een hondje in die eerste periode, zodat het zich snel op zijn gemak voelt. Dat stukje begeleiding vind ik echt heel mooi om te doen.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Ja, ik vind het soms lastig om mensen teleur te stellen. Bijvoorbeeld als we denken dat een bepaald hondje toch beter past bij iemand anders. In het begin vond ik dat echt moeilijk, maar ik heb geleerd om daar beter mee om te gaan. Het blijft lastig om zo’n teleurstelling over te brengen, maar meestal probeer ik dan mee te denken over een alternatief – bijvoorbeeld door in plaats van een jonge hond een wat rustiger, ouder hondje voor te stellen.
Ook als een match in de proeftijd toch niet goed blijkt te zijn, is dat moeilijk. Soms is de situatie toch net anders dan verwacht, of klikt het minder goed dan gehoopt. Dan moet het hondje terug naar een opvang gezin en dat is altijd pijnlijk, voor de mensen én voor de hond. Gelukkig gebeurt het niet vaak, maar als het wel gebeurt, grijpt het me echt aan.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Zeker, er zijn meerdere situaties die me zijn bijgebleven. Soms word ik echt verrast door de adoptanten. Zo is er een mevrouw die bewust hondjes van 10 jaar en ouder adopteert, om ze nog een mooie oude dag te geven. Dat vind ik zó bijzonder en liefdevol, echt bewonderenswaardig.
Een andere situatie die me bijbleef, was een gezin dat één hondje adopteerde. Zijn zusje was ergens anders geplaatst, maar dat ging daar niet zo goed. Uiteindelijk besloot het gezin ook haar erbij te nemen, en dat bleek de perfecte match te zijn. Het was prachtig om te zien hoe die twee weer samenkwamen en zijn zusje nu ook weer helemaal opbloeide.
Wat me ook ontroerde, was een reünie van alle broertjes en zusjes uit één nest. Alle honden waren er met hun baasjes, en het was geweldig dat iedereen elkaar kon spreken, ervaringen uit te wisselen, tips te delen en natuurlijk om alle hondjes weer samen te zien, ze waren zó blij! Zulke momenten maken dit werk echt heel waardevol.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Wat me opvalt, is dat er soms wat weerstand is bij mensen wanneer we de adoptieprocedure uitleggen. Maar juist die zorgvuldige werkwijze van Stichting Wereldhonden vind ik zó belangrijk. Het laat zien hoe serieus er wordt gekeken naar het welzijn van de hond én naar de match met de adoptant. Het gaat echt om het vinden van de ideale combinatie en dat vraagt nu eenmaal om tijd en aandacht.
Ook de begeleiding die vanuit de stichting geboden wordt, wordt enorm gewaardeerd door adoptanten. Er is ruimte voor overleg, er wordt meegedacht en dat is ontzettend waardevol. Die betrokkenheid maakt voor veel mensen echt het verschil en uiteindelijk zorgt dat ervoor dat de hondjes op de juiste plek terechtkomen.
Het is ontzettend dankbaar om een bijdrage te mogen leveren aan het proces van herplaatsing. Je weet dat je echt iets betekent, voor de hond én voor de mensen.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Onze huidige hond komt uit Göcek, Turkije. Daardoor kreeg ik interesse in de shelters van zwerfhonden in het buitenland.
We gingen in 2016 op vakantie naar Macedonië en ik had net gelezen over Beti Shej. Zij ving, samen met haar moeder, zwerfhonden op in hun boerderijtje. Ik ben spullen gaan inzamelen voor Beti en die hebben we meegenomen naar Macedonië. Eenmaal daar, zagen we ook de moeilijke omstandigheden in Struga. We gingen uiteindelijk niet met lege handen terug; onze dochter heeft een hond van Beti geadopteerd. Een echte Wereldhond. En ik wilde meer gaan doen om Beti te helpen. Lang verhaal kort, Stichting Wereldhonden heeft het asiel van Beti onder haar vleugels genomen en zo rolde ik in de functie van vrijwilliger.
Wat doe je voor de stichting?
Ik deed en doe verschillende dingen voor stichting Wereldhonden. Zo heb ik vroeger weleens honden begeleid naar Nederland en honden naar gastgezinnen gebracht. Ik heb ook weleens een paar honden thuis opgevangen als gastgezin. Ik ben ook jarenlang screener geweest en heb wel honderden mensen gescreend. Dit hield in dat ik mensen, die reageerden op een hond, opbelde en dat we samen een formulier invulden. Dit waren vaak hele leuke gesprekken, waarbij het erom ging om te kijken of een hond echt bij iemand en zijn of haar omstandigheden paste en of iemand bij de hond paste. Dit waren dus specifieke vragen. Vooral in de Coronatijd was dit soms meer dan een fulltime job. Ik besliste niet alleen of het een match was. Collega Petra en het opvanggezin waar de hond verbleef, hadden ook een stem. Op dit moment maak ik met name contracten voor verschillende coördinatoren.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Ik word blij als ik foto’s of filmpjes zie van een hond die goed geplaatst is. Dan komen er traantjes van blijdschap.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Ja, als een hond terugkomt van een adoptie is niet fijn .
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Veel situaties en hondjes. Ik kies er 2. De eerste is een situatie dat ik een hondje in de opvang had. De geïnteresseerden kwamen bij ons langs voor een kennismaking. Zij hadden hun andere hond, een Deense Dog, meegenomen. Deze Deense dog kwam gezellig bij mij op schoot zitten. Hilarisch. Die mensen heetten ook nog eens hetzelfde als mijn man en ik. Ed en Annelies. Zoiets vergeet je niet.
De andere is de coronaperiode. Vliegen kon toen niet, terwijl mensen met smart op hun hondjes zaten te wachten. Er zijn toen honden over de weg gekomen. Dat was een hele lange reis voor ze. Het was ook nog eens koud en glad op de weg. Spannend maar o zo mooi als het dan toch lukt. Eén van de pups heb ik zelf een nachtje te logeren gehad. Dat was ook een hele bijzondere dag.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Ik heb wel eens gehoord dat ik erg gedreven ben als het over zwerfdieren gaat, maar ze zijn het zo waard.
Ook de mensen in het buitenland die het zware werk doen, ik heb er respect voor.
En het is zo leuk om vrijwilliger te zijn, had ik nooit verwacht toen ik er destijds aan begon.
P.S. de hond op de foto’s is onze Kaya. De bovenste is toen ze aankwam bij ons, de onderste is van toen ze hier een paar jaar was. Kaya is nu 13 jaar oud maar heeft er nog plezier in.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Bij stichting Wereldhonden vang ik honden op die nog op zoek zijn naar een liefdevol thuis. Ik bied ze een veilige en stabiele basis waarin ze kunnen wennen aan een huiselijke omgeving. Tijdens hun verblijf observeer ik het gedrag van de hondjes: hoe ze omgaan met kinderen, andere dieren en nieuwe situaties. Deze informatie is belangrijk, want op basis daarvan kan ik inschatten welk type gezin het beste bij het hondje past. Ook voer ik gesprekken met potentiële adoptanten en geef mijn bevindingen door aan de stichting, zodat we samen kunnen zorgen voor een passende en liefdevolle match.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Toen ik op mezelf ging wonen, had ik de wens om een hond te nemen. Maar omdat ik nog met mijn studie bezig was, wist ik dat het op dat moment nog niet ideaal was om fulltime een hond in huis te nemen. Via mijn zoektocht kwam ik in aanraking met het idee van tijdelijk huisdieren opvangen. Ik besloot één hondje op te vangen om te kijken hoe dat zou gaan. Dat beviel zo goed, dat ik ben doorgegaan met opvangen. Inmiddels doe ik dit al ruim 2,5 jaar met veel plezier en toewijding.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Wat mij echt blij maakt, is het totaalplaatje. Vanaf het moment dat ik hoor dat er een hondje aankomt, begint het al: het ophalen van een locatie, het klaarmaken van het huis, de spulletjes in huis halen, ik kan daar echt naartoe leven. En dan natuurlijk het mooiste moment: het hondje zien opbloeien. Vaak zijn ze in het begin nog wat onzeker, maar als je dan ziet hoe snel ze zich veilig voelen, beginnen te spelen en vertrouwen krijgen, geeft dat enorm veel voldoening. Het zijn zulke dankbare dieren, dat raakt me elke keer weer.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Het afscheid nemen blijft soms lastig. Je bouwt toch een band op met elk hondje, en het is altijd even wennen als ze weer weg zijn. Het huis voelt dan even leeg. Maar aan de andere kant weet ik dat ze naar een liefdevol, blijvend thuis gaan. En de foto’s en berichtjes van adoptanten maken alles weer goed, dan zie je hoe gelukkig ze zijn, en dat is uiteindelijk waar je het voor doet.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Ja, zeker. Mijn allereerste opvanghondje is me echt bijgebleven. Ze bleef ongeveer zeven maanden bij mij, veel langer dan de meeste hondjes, die meestal na één à twee maanden worden geadopteerd. Ze had een geweldig karakter: een beetje lui we konden heerlijk op de bank liggen, maar ook gek op fijne wandelingen. We kregen echt een band, en het was zó bijzonder om haar te zien opbloeien van een wat onzekere hond tot een vrolijke, ontspannen hond in huis. Die ervaring was zó positief, dat het me echt heeft motiveerde om hiermee door te gaan.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Het vrijwilligerswerk bij Stichting Wereldhonden betekent ontzettend veel voor mij. Het geeft me het gevoel dat ik écht iets goeds doe in een wereld die soms best moeilijk kan zijn. De hondjes kiezen er niet voor om op straat te belanden of geen thuis te hebben, en het is heel fijn om ze een tweede kans te kunnen geven. Ik leer er zelf ook veel van: over geduld, over vertrouwen, en over het belang van kleine stapjes. Het herinnert me telkens weer aan wat écht belangrijk is in het leven. Een hondje zien opbloeien, en uiteindelijk matchen met een lief gezin, is zó bijzonder. Het idee dat je een brug mag maken tussen een kwetsbaar dier en een nieuw begin, is ontzettend bijzonder en dankbaar!
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Ik heb de leuke taak om de social mediakanalen van Stichting Wereldhonden te onderhouden. Dat betekent dat ik mooie adoptieverhalen mag delen, hondjes in de spotlight kan zetten die nog een thuis zoeken, of hulp vragen voor shelters waar we mee samen werken. Alles voor de hondjes!
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Toen ik in 2022 mijn hond Theo(dora) adopteerde van Zante Strays in Zakynthos, had ik alles gedocumenteerd voor op mijn social media-pagina. Dat viel op bij Stichting Wereldhonden waarna ze mij hebben gevraagd de socials voor mijn rekening te nemen.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Ik word ontzettend blij als ik de succesvolle adoptieverhalen voorbij zie komen. Omdat ik zelf honden uit het asiel heb gered, weet ik hoe mooi het is voor een hond om uit de anonimiteit van een shelter te komen en een eigen identiteit te krijgen – een warm thuis vol liefde. Toen ik mijn Theo daar zag liggen op het kale beton, wist ik dat ik haar mee naar huis wilde nemen en een thuis geven. De shelters doen ontzettend goed werk, zonder hen zouden de honden verloren zijn, maar een hond een thuis geven is het ultieme doel.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Als social media beheerder zie ik ook heel veel ellende en narigheid voorbijkomen. Honden die in Turkije massaal worden ingeslapen omdat iemand aan de top daar achteloos over heeft besloten. Honden die als object worden gezien en weggegooid als grofvuil of zelfs mishandeld voor de lol. Dat breekt mijn hart maar ook hier kan en wil ik mijn ogen niet voor sluiten. Het zorgt voor kracht en motivatie om een stem te zijn voor die honden.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond enz. die je is bijgebleven?
Mijn Theo is in mijn leven gekomen in 2022 en tegelijkertijd is ook -dankzij haar – mijn tijd bij Stichting Wereldhonden begonnen. Tot ons immens grote verdriet is zij vorig jaar in een tragisch ongeluk overleden. Dit verlies heeft een enorme leegte achtergelaten.
Tegelijkertijd heeft zij ons geleerd om volop van het leven te genieten, want zo leefde Theo: intens blij, altijd vrolijk en gek op alles en iedereen. Er zat werkelijk geen slechte cel in haar lichaam. Het was dankzij Theo dat ik mijn taak bij Stichting Wereldhonden op mij nam, en om haar te eren blijf ik dit werk voortzetten. Elke hond die we redden, maakt het waardevol.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Ik heb inmiddels een nieuwe dame (Nusa) geadopteerd die samen met mijn senior Chihuahua mix (Ocito) weer liefde en geluk in ons leven heeft gebracht, op een manier waarop alleen honden dat kunnen doen. Stichting Wereldhonden biedt anderen ook de kans om dit geluk te ervaren, maar bij ons werkt dat twee kanten op. Niet alleen ervaren adoptanten de liefde van een hond – óók de hond mag eindelijk ervaren hoe het voelt om geliefd te zijn. En dat is een geweldig gegeven waar ik me voor in wil zetten.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Bij Stichting Wereldhonden help ik soms mee met bijvoorbeeld het vervoer van een hond. Als een hond bijvoorbeeld naar een gastgezin moet. Zodat de hond veilig op zijn bestemming aankomt. Het is super dankbaar werk – elke rit betekent weer een stapje dichter bij hun nieuwe leven!
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Ik ben bij Stichting Wereldhonden betrokken geraakt nadat ik zelf een hondje via hen heb geadopteerd. Die ervaring maakte veel indruk op me. Eerder had ik al vrijwilligerswerk gedaan en ik voelde al snel dat ik graag weer iets wilde betekenen. Toen de kans kwam om de stichting te helpen, heb ik die met beide handen aangegrepen!
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Wat mij blij maakt aan het vrijwilligerswerk voor Stichting Wereldhonden is dat je echt iets goeds doet. Je helpt niet alleen een mooie organisatie, maar vooral ook de hondjes zelf. Door ze veilig naar een fijne, tijdelijke opvangplek te brengen. Het geeft veel voldoening om een steentje bij te dragen aan hun nieuwe start.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Soms is de afstand wel een uitdaging. Ik rijd graag voor de stichting, maar als het hele grote afstanden worden, wordt het wel wat lastiger te combineren. Gelukkig is het meestal goed te doen en probeer ik flexibel te blijven, want het is het waard als je weet waarvoor je het doet.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Ja, één situatie is me echt bijgebleven. Ik bracht een hondje van de ene plek naar de ander. Toen ik haar ophaalde had ze nog niks gegeten, en tijdens de rit leek alles rustig… tot de laatste twee kilometer. Toen moest ze ineens enorm overgeven! Dat was wel even spannend en zielig om te zien. Je voelt je op zo’n moment zo verantwoordelijk. Gelukkig kwam alles goed. Ze werd al snel geadopteerd, ze voelde zich al gauw op haar gemak. Het is mooi om te zien hoe veerkrachtig deze hondjes zijn.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Ik vind het altijd leuk om iets te kunnen doen, hoe klein het ook lijkt, het maakt echt verschil. Ik zou het ook echt heel leuk vinden als mijn verhaal andere mensen inspireert om ook vrijwilliger te worden bij Stichting Wereldhonden. Het is dankbaar werk en je helpt echt mee aan een nieuw begin voor deze hondjes.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Bij Stichting Wereldhonden ben ik actief als gastgezin, samen met mijn partner. We bieden tijdelijke opvang aan voor hondjes uit oa Roemenië, ze kunnen bij ons wennen aan een huiselijke omgeving voordat ze naar hun forever home gaan. We hebben al een aantal keer hondjes opgevangen en het is ontzettend mooi en dankbaar werk om deze honden een warm welkom te geven en ze te helpen op weg naar een beter leven.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Mijn ouders vingen vroeger allerlei dieren op, dus de liefde voor dieren is mij snel meegegeven. Later wilde ik zelf graag vrijwilligerswerk doen. Ik ben toen naar Corfu gegaan om daar de eerste ervaring op te doen met dierenopvang. Sindsdien ben ik begonnen met het tijdelijk opvangen van hondjes, en zo ben ik betrokken geraakt bij Stichting Wereldhonden. Het is ontzettend waardevol werk om deze dieren een nieuwe kans te kunnen geven.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Wat mij het meest blij maakt in mijn vrijwilligerswerk voor Stichting Wereldhonden is het enthousiasme en de blijheid van de hondjes. Het is geweldig om ze te zien opbloeien: van angstige of onzekere dieren naar vrolijke, ontspannen honden die durven vertrouwen. De aandacht en liefde die je geeft, zie je echt terug in hun gedrag. Dat maakt het werk zó dankbaar en bijzonder.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Natuurlijk zijn er ook dingen die soms lastig zijn. Het opvangen van puppy’s kan best een uitdaging zijn vooral omdat ze nog veel moeten leren. Daarnaast is het kiezen van de juiste adoptieouders niet altijd makkelijk. Je wilt er zeker van zijn dat het nieuwe thuis écht goed past bij het karakter en de behoeften van het hondje. Die afwegingen maken is soms moeilijk, maar ook heel belangrijk.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Een situatie die me echt is bijgebleven, was met een husky-mix pup met een heel sterk karakter. Tijdens een wandeling wilde ze uit enthousiasme zomaar het water in springen ze zat vol energie! Maar we hadden de situatie goed onder controle. Ook de 2 hondjes die samen kwamen zijn me erg bijgebleven. Die twee waren zó aan elkaar gehecht, soms leken ze wel even 1 hond. Ze zijn uiteindelijk ook samen geadopteerd, en dat gaf echt een heel goed gevoel. Het is prachtig om te zien dat zulke sterke banden behouden kunnen blijven in hun nieuwe thuis.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Je leert er zelf ook ontzettend veel van. Je geeft de hondjes liefde en structuur, en zij leren op hun beurt weer vertrouwen, omgaan met mensen en soms zelfs basistraining. Veel mensen vragen of het moeilijk is om afscheid te nemen als je een hondje een tijdje bij je hebt gehad, maar ik zie dat anders: we helpen de hondjes juist op weg naar een beter leven. Natuurlijk is er altijd even een moment van loslaten, maar het overheersende gevoel is vreugde, omdat je weet dat je een verschil hebt gemaakt.
Wat doe je bij stichting Wereldhonden/ welke taak heb je?
Ik ben actief als opvanggezin voor honden die net in Nederland aankomen. Daarnaast verzorg ik de screening van adoptiekandidaten om te zorgen dat elke hond bij een passend en liefdevol thuis terechtkomt. Ook houd ik nauw contact met shelters in Corfu om de samenwerking soepel te laten verlopen en om te kijken waar hulp het hardst nodig is.
Hoe ben je bij stichting Wereldhonden betrokken geraakt?
Tien jaar geleden was ik op vakantie op Corfu. Daar leerde ik iemand kennen die honden opvangt. Achter mijn appartement was een hondje met puppy’s, ik wilde graag helpen. De eigenaar wilde de kleintjes echter niet afstaan en met pijn in mijn hart vertrok ik weer naar huis. Terug in Nederland bleef het knagen: Had ik iets kunnen doen?
Ik begon te googelen en kwam terecht bij Stichting Wereldhonden. Op de website zag ik een hondje die ik heel graag wilde adopteren. Twee weken later stond ik op Schiphol om haar op te halen. Wat een bijzonder moment!
Niet veel later ging ik terug naar Corfu. Deze keer niet alleen voor vakantie, maar ook om te helpen: hondjes opvangen, verzorgen en uiteindelijk een warm thuis voor ze zoeken. Wat begon met één ontmoeting, groeide uit tot een missie die mijn hart heeft geraakt en veranderd.
Waar word je blij van, wat betreft je vrijwilligerswerk voor SWH?
Ik vind het ontzettend bijzonder om een hondje tijdelijk in huis te mogen hebben en te zien hoe ze veranderen. In het begin zijn ze vaak terughoudend, maar langzaam zie je ze openbloeien – ze beginnen aandacht te zoeken, laten zich aaien en worden steeds meer zichzelf.
Het is zó mooi om een jaar later nog een foto of berichtje te krijgen van het adoptiegezin. Dan zie je dat het goed gaat, en dat het hondje gelukkig is. Elk hondje is uniek, en elk hondje verdient die kans op een beter leven. Daar draag ik graag mijn steentje aan bij.
Zijn er ook dingen die je lastig/moeilijk vindt?
Soms is het best een uitdaging om honden te vinden die goed plaatsbaar zijn, met het juiste karakter voor een gezin hier. Het moeilijkste is misschien wel dat je af en toe ‘nee’ moet zeggen tegen honden die je dolgraag zou willen helpen, maar die simpelweg **niet geschikt zijn voor adoptie.
Ook komt het voor dat er geen opvanggezin beschikbaar is. Dan vang ik het hondje zelf maar op, maar dat kan ook niet altijd. Het idee om het dier te laten zitten is moeilijk te verdragen. Soms voel ik me schuldig dat ik niet méér kan doen, ook al weet ik dat ik m’n best doe.
Maar juist die momenten maken het des te waardevoller als het wél lukt, als een hondje een kans krijgt en je weet dat je het verschil hebt gemaakt.
Heb je een voorbeeld van een situatie / hond die je is bijgebleven?
Tijdens de coronatijd hadden we maar liefst 20 honden klaarstaan voor adoptie, maar door corona kon er niet gereisd worden. Twee maanden lang moesten we wachten. Gelukkig hadden de adoptanten geduld, het was bijzonder om te zien hoe betrokken sommigen waren: een aantal mensen is zelfs zelf naar Corfu gevlogen om hun hondje op te halen, zodra het weer mogelijk was.
Maar niet alle herinneringen zijn positief. Er zijn ook moeilijke momenten die me bijblijven. Zoals het hondje dat we in opvang namen en dat er na twee weken ineens slechter aan toe bleek te zijn dan we dachten. Het hondje had leishmania en de dierenarts werd erbij gehaald. Waarschijnlijk door de stress die ontstaat tijdens vervoer zijn de klachten verergerd, helaas heeft het hondje het niet gered. Dat zijn de momenten die je raken, omdat je zó graag wil helpen, maar het soms buiten je macht ligt.
Wat wil je nog meer kwijt in dit mini-interview?
Het blijft bijzonder om een rol te mogen spelen in hun reis naar een beter leven. Dat ik mag helpen om ze te redden, ze liefde en veiligheid te geven, dat raakt me elke keer weer. Het is niet vanzelfsprekend, en juist daarom voelt het zo waardevol.
** voor niet of moeilijk adopteerbare honden zie onze adoptie op afstandhonden op de website
