Flokati, kwam en is gebleven.
Van het eerste moment dat ik haar zag was er de ‘klik’. Bij haar aankomst op Schiphol zag ik vanuit de verte haar twee mooie ogen kijkend door het kiertje van de honden box.
Mijn blik bleef even hangen bij dat moment, met een duidelijke drang naar vrijheid sprong ze met een luid geblaf uit haar box. Ze keek om haar heen en wilde naar haar ’lotgenoten’ die bestonden uit twee lieve rustige hondjes die op hun manier de wereld van nieuwe baasjes bekeken.
Iedereen was vriendelijk en lief, maar Flokati was door het dolle heen en wat zij dacht, ik weet het niet. Ik wilde weg samen met haar, mijn partner was direct verkocht door haar spontaniteit maar liet de ‘klus’ om met haar door de menigte te lopen aan mij over.
Geen probleem, met ferme stappen, nadat we iedereen snel gedag hebben gezegd lopen wij richting garage. Na een pittige wandeling door mensen en over roltrappen komen we aan in de garage, Flokati schrikt, ik zie haar denken hoe in hemelsnaam moet ik in de bus stappen!
Ik sta erbij en kijk ernaar, in een fractie van een paar seconden til ik haar op, het kwam vanuit mijn gevoel en zij vond het prima. Eenmaal tussen ons in heeft ze de verdere reis naar Rotterdam heerlijk ontspannen tegen mij aangelegen en naar buiten gekeken.
Net voor we thuis zijn aangekomen lopen we even aan de riem op de uitlaatplek voor viervoeters, hier hetzelfde verhaal ik til haar uit en weer in de bus. Vrolijk besnuffeld ze de Nederlandse bodem.
Dan het moment suprême we zijn thuis, maar thuis zitten twee oudere kleine hondjes die niets zijn gewend, hoe pakken we dit aan? Gewoon, de tuin in en deze is groot, ik stap eerst alleen het huis in laat de hondjes achter en loop naar Flokati om haar uit de bus te tillen en vervolgens lopen wij met ze drieën om het huis naar de achterkant.
Attenoja wat doe je me nu aan! Ik hoor haar het denken, met een luid geblaf gesnuffel en gebrom lopen de hondjes en hond naar elkaar toe. We besluiten om ze direct en dan met de drie honden uit te gaan laten, een heel karwei, maar het gaat goed.
Nu zijn we een maand verder en Flokati voelt zich thuis, de klik is er nog steeds, nog nooit heb ik zo lieve hond meegemaakt! Misschien komt het dat ik haar zonder angst oppakte en in de bus zette, ik weet het niet, maar ze is lief heel erg lief. Het leven met Flokati begint, nadat ze uit is gelaten erna vaak door de tuin baggert, moet ik ook wel eens wat werken buitenshuis.
Ik laat haar achter in het huis, niet in een Bench, het zou misschien beter zijn maar ik heb dit nooit gedaan. Ze is op ontdekkingsreis gegaan door haar enthousiasme is er een plant gevallen, en wat is er leuker als een gevallen plant! Ik zie bij aankomst dat er een hoop aarde en rommel op de vloer ligt ernaast een onschuldig kijkende Flokati.
Ik wijs haar, met een strenge stem erop, dat dit natuurlijk niet de bedoeling is, en ik begin met opruimen. Binnen in mij spreekt een stemmetje; ‘’ja ja is je eigen schuld moet je haar maar niet los laten lopen’’. Ik negeer dit stemmetje en als ik wegga ruim ik in ieder geval boeken en uitstekende obstakels weg, en het helpt!
Ze heeft nog wel een keer twee eieren die veilig in een doosje op de aanrecht stonden verslonden, maar verder niets meer. Ook haar eerste nacht beneden in de kamer met twee ook loslopende kleine hondjes is goed verlopen. Wij zijn naar boven gegaan en Flokati begint te huilen en wist niet wat er nu zou gaan gebeuren.
We hebben het licht voor haar aangelaten en na een kwartiertje is ze gaan slapen. De volgende dag stond ze kwispelend op ons beneden te wachten. Nu is ze aan mijn ritme gewend het licht gaat s’nachts uit, en als ik niet thuis ben wacht ze geduldig tot ik er weer ben, met af en toe een verslonden papiertje.
Kortom we hebben een lieve hond waar we heel erg blij mee zijn, de twee kleine hondjes moeten er nog steeds mee dealen, maar hun plek is niet veranderd en ik denk daarom ook dat het goed gaat.
Dank aan wereld honden voor onze mooie en lieve Flokati.
Lieve groet,
Bea Bambara
