Toen ik in november 2017 thuis kwam te zitten en wist dat ik door ziekte niet meer zou kunnen werken,
wist ik dat ik daar veel moeite mee zou hebben. Van een druk bestaan naar volledig op de rem en tot
stilstand komen, dat was een klus die ik op dat moment niet kon overzien. Ik besprak de situatie met
een coach, die mijn hang naar activiteit maar al te goed begreep.
Waarom neem je niet een hond? Vroeg hij me.
Ik was er niet aan toe. Bovendien, ik had al twee katten, dat zou niet goed gaan. Maar het idee bleef in m’n achterhoofd hangen. Elke dag keek ik op sites waar puppies werden aangeboden, maar zo’n “hond op bestelling” leek me helemaal niks. Ik kwam uiteindelijk terecht op wereldhonden.nl. En niet lang daarna zag ik daar een fotootje verschijnen van een klein hondje, David, dat toen nog bivakkeerde op Corfu. Nadenken… in m’n omgeving te rade gaan… wat te doen? Ik was op slag verliefd geworden op David. Kort en goed: sinds 2 maanden woont David in Nijmegen. En heet hij geen David meer maar Bram. Hij is een vrolijke aanwinst in mijn huis. Twee katten gedogen al dat gespeel, en één heeft zich zelfs opgeworpen als mentor. Ze liggen gedrieën in de stoel, ze kruipen bij elkaar als het kan, en dagen elkaar uit als ze daar zin in hebben (Bram voorop). Wat het me heeft gebracht? Vrolijkheid. Ik kan soms echt hardop lachen om ‘m, de kolderieke capriolen die hij uithaalt. Ik gaf Bram een fijn en veilig plekje, hij geeft me iedere dag weer een reden om erop uit te gaan. Nog nooit spraken zoveel mensen uit mijn wijk me aan. Maakten een praatje met me. En dat allemaal om en door Bram. Dat gun ik iedereen, de wijsheid en vrolijkheid van dit kleine ventje. Ik hoop dat we nog vele jaren van elkaar mogen genieten.
