…en daar stond ze op Wereldhonden.nl: Monk. Een mooie, witte hond met donkere en intens lieve ogen. We voelden op slag: dit is d’r! We konden haar bezoeken in Amersfoort. In het echt bleek ze minstens
zo mooi en superlief en gelukkig kwamen we door ‘de ballotagecommissie’: het hele gezin was nl. zéer begaan met Monk omdat zij haar zelf uit de benarde situatie in Italië hadden gehaald.
3 jaar lang aan een ketting gelegen en 2 nestjes gehad – ook aan de ketting. Slechte voeding en geen verzorging… de ellende was compleet. De situatie in Amersfoort moet voor Monk dan ook een onwerkelijke ommezwaai zijn geweest. Binnen 1 dag van hondenhel naar hondenhemel: hoe mooi kan het leven dan toch nog worden?
Monk werd Moos en ze geniet nu 200 km verderop van haar leven bij ons. Ze is gek op gras, graven, sneeuw en rennen. On-voor-stel-baar lief karakter. Natuurlijk kan je onverwachte dingen tegenkomen bij een oudere adoptiehond. Bij Moos was dat angst voor andere honden; in het bos nam ze bij het zien van iedere hond direct de benen. Maar met geduld en geregelde ‘blootstelling’ aan andere honden via een cursus, dagopvang en wandeling aan de lijn, loopt ze inmiddels weer met haar staart omhoog i.p.v. tussen de benen. Niet dat Moos met ze gaat spelen of zo maar de angst is weg. Het is bij een adoptiehond, meer dan bij een pup, aan ons mensen om te zoeken naar hun individuele gebruiksaanwijzing en daar mee aan de slag te gaan. Achter het probleem schuilt m.i. namelijk altijd een prachthond.
Omdat voor een roedeldier als de hond geluk altijd 8 poten heeft, hebben we nog een reutje van 7 maanden geadopteerd, Sam. Ze zijn inmiddels een hecht stel samen en qua spel lijkt Moos soms puppytijd in te halen, dan lijkt ze ook weer 7 maanden oud. Sam en Moos liggen soms samen in éen mand en hoewel onderstaande foto meer op een uitgeblust huwelijk lijkt “Nee, blijf op je eigen helft en kíjk niet zo”, zijn ze heel blij met elkaar en wij nog meer met hen.
Het was fijn werken met Stichting Wereldhonden in de persoon van José. Afspraken worden nagekomen, we hebben veel info gekregen, er was goede communicatie en consequente nazorg. Je voelt heel veel betrokkenheid naar de honden toe en dat is mooi. En tegelijkertijd is het ook gewoon een zakelijke stichting, niet van dat we-bedoelen-het-goed-als-vrijwilligers-maar-we-hebben-het-zakelijk- niveau-van-een-houtje-touwtje-jas (hebben we inmiddels ook een ervaring mee bij een andere stichting). Wij vonden Stichting Wereldhonden een hele betrouwbare partner om een hond bij te adopteren. Dus doe gek lezer en gá voor die hond die je al op het oog hebt!
Groeten,
Louise
