28 maart 2017
Het is vandaag precies twee maanden geleden dat ik Pippa voor het eerst in levende lijve ontmoette. Pontificaal zittend op de grond om haar op te vangen terwijl ze uit de transporter bench kwam.
Ik was al in tranen van geluk uitgebarsten toen ik haar voor het allereerst in het echt zag. Ik kende haar van de foto’s en video’s die Louisa van haar had gemaakt op Corfu, natuurlijk. En ik was vanaf de eerste blik daarop al verliefd geworden.
Na de dood van mijn vorige hond Tika was ik na twee maanden rond gaan kijken naar een nieuw hondje. Zo kwam ik terecht bij Corfudog.
De eerste paar keer viste ik achter het net en werden de hondjes ergens anders geplaatst. Van meet af aan heb ik gezegd dat het hondje mij zou vinden. En zo is het ook gegaan.
Ik werd gebeld dat er een hondje was dat goed leek te passen bij het wensenlijstje dat ik had. Maar……….. ze was waarschijnlijk blind en had tenminste ernstige oog problemen. Dat was voor mij geen probleem. Heb eerder een blinde en een slechtziende hond gehad, dus daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik had maar enkele minuten nodig om te schrijven ‘Verkocht, die is voor mij’.
Een klein, ietwat mager, bangig hondje liep mijn leven binnen. Vreselijk aanhankelijk en knuffelig. Wat wil een mens nog meer. Een hondje ook dat niet gewend was in huis te wonen, aan de lijn te lopen en bovendien bijna niets zag. Met bewondering heb ik gezien hoe ze zich in no time aanpastte. Okay, de centrifugerende wasmachine, de fohn en bovenal de stofzuiger zorgde voor buitengemene paniek. Maar binnen twee dagen liep ze aan de lijn alsof ze nooit anders had gedaan.
De ogen waren inderdaad een probleem maar de voorgeschreven behandeling met zalf niet. Toch viel bij het tweede bezoek aan de dierenarts het vonnis. Het linkeroog moest eruit. Nu klinkt dat heel dramatisch en in zekere zin is het dat natuurlijk ook. Maar ik vertrouwde op het oordeel van de in ogen gespecialiseerde dierenarts. Eén van mijn betere beslissingen.
Net drie weken bij mij, was de ingreep. Je kunt haar rond vijf uur weer ophalen, kreeg ik te horen toen ze onderzeil was. Om half drie kreeg ik een telefoontje, of ik haar direct op kon halen. Mijn lieve, zachtaardige, makkelijke en ozo rustige Pippa gilde de tent bij elkaar en dreigde iedereen op te eten als ze te dichtbij kwamen. Binnen een kwartier was ik bij haar, ze hoorde m’n stem en kalmeerde. In mijn armen liet ze alles wat nog moest gebeuren zonder enig protest toe.
Thuis gekomen heb ik haar heel voorzichtig op haar plekje op de bank gelegd, met de gedachte dat ze even rustig moest bijkomen en herstellen. Niets was minder waar! Ze sprong onmiddellijk op de grond en ging achter de katten aan, wat een geliefd spelletje is van twee van mijn drie katten en haar. Stak haar kop in haar bak, die leeg was en liet blijken dat ze honger had. De brokjes gingen erin als gods woord in een ouderling.
Ik was stomverbaasd. Een paar uur na een ingrijpende operatie, een uit de kluiten gewassen tennisbal op de plek waar haar oog had gezeten en een kap om had ik een andere hond gekregen. Het duurde even voor het kwartje viel, maar toen het met veel gekletter neerkwam kon ik alleen maar blij en gelukkig zijn. De pijn van het kapotte oog met de veel te hoge druk moet zo inmens zijn geweest dat de pijn van de operatie wond daarbij vergeleken een eitje was.
De centrifugerende wasmachine, de fohn en zelfs de stofzuiger zorgden ineens niet meer voor een bijna onbeheersbare paniek aanval. Maakt het huishouden wel zo makkelijk. Maar veel belangrijker is dat ze nu geen pijn meer heeft. Kennelijk deed het geluid van deze apparaten pijn, veel pijn. Ja, de operatie was een goede beslissing.
We zijn nu vijf weken verder en het is wonderbaarlijk hoe dit hondje is veranderd. Ze is nog steeds verschrikkelijk lief, aanhankelijk en gehoorzaam, maar ook heel blij en heel vrolijk. Was op de bank of op bed springen in het begin moeizaam, nu springt ze als een hinde overal op en af. Soms ziet ze daarbij mijn oudste kat over het hoofd. Ze mag er van hem zijn, maar niet te dichtbij. Je kunt je voorstellen wat er zich afspeelt als ze komt aanrennen en bovenop hem springt.
Zo word ik ’s ochtends ook gewekt als ik blijkbaar de eerste tekenen van ontwaken geef. Dolblij springt ze bovenop me en begroet me alsof ik het mooiste ben dat haar ooit is overkomen. Maar ja, als je jaren aan een touwtje achter een bakkerij in de modder hebt gestaan en zo nu en dan een korst brood of overgebleven gebakje toegeslingerd kreeg is dat misschien ook wel zo.
Ik ben nog altijd diep onder de indruk van de drie schooljongens die genoeg genoeg vonden en haar hebben ontvoerd en ondergebracht bij de vrouw van wie ze wisten dat die er goed voor zou zorgen. Heel bijzonder dat drie jongetjes die hebben gedaan. Dank je wel jongens.
Ze is zwaarder geworden, veel meer gespierd. Haar vacht groeit, voelt zacht, glanst en blijft zitten. Wandelen is een feest, als er tenminste geen kraai op een tak gaat zitten die met een droge knak naar beneden valt. Ze rent ook al korte stukjes. Je kunt je voorstellen dat dat eng is als je niet goed ziet. Het overgebleven oog is ook bepaald slecht. Maar omdat ik een vaste route met haar loop in het bos krijgt ze steeds meer zelfvertrouwen.
We hebben ook al een heuse machtstrijd gevoerd. Uiteraard heb ik die gewonnen. Zij wilde linksaf en ik rechts. En zo geschiedde. Uiteindelijk is ze toch maar achter mij aangekomen. Dat is best eng hoor. Ik vind dat een hond vrij moet kunnen bewegen, maar toch wel graag dat ze achter mij aan komt.
Het is echt een geweldige dappere hond, die luistert naar haar naam, mijn commando’s en fluitje. De laatste week krijgt ze duidelijk meer vertrouwen. Alsof ze ervan overtuigd is dat ze toch echt hier mag blijven. Mijn lieve, lieve, Pippa. Jij bent en blijft bij mij. Wat ben ik een bevoorrecht mens dat ik voor jou mag zorgen.
