In de zomer van 2019 gingen we op zoek naar een hond, vooral als maatje voor onze zoon (toen bijna 13), maar ook voor mijzelf. Ik heb ruim 14 jaar een geweldige kruising Mechelse herder gehad en die was enkele jaren daarvoor overleden. Ik mistte het werken met een hond en de dagelijkse wandelingen en we wilden allemaal (gezin met 2 tienerzoons) weer graag een hond in ons leven.
We zochten een (bijna) volwassen teefje waarvan al duidelijk zou zijn hoe het karakter zich had ontwikkeld en waarvan bekend was hoe ze met kinderen en katten omging. Ik vond het daarom belangrijk dat er mensen waren die haar een tijd in huis hadden gehad en wisten hoe ze reageerde.
In oktober 2019 zag ik de foto’s en beschrijving van Lena (toen nog Ariana) op de site van Stichting Wereldhonden. Ze was ruim een jaar oud, gevonden bij een treinstation in Roemenië, heeft daar een tijdje in een asiel gezeten en was sinds enkele weken in Nederland bij een gastgezin (bij Annelies). Het klonk allemaal heel goed, het contact met Annelies verliep heel vlot en prettig en we hadden al snel een kans om te komen kennismaken met Lena. Met mijn zoon ben ik naar het midden van het land gereden om haar te zien. Het was voor mij vooral belangrijk dat ze niet te angstig zou zijn. Ze vertoonde uiteraard wel wat angst voor die vreemde mensen, maar het was duidelijk dat ze zich al heel vertrouwd voelde bij Annelies, dus dat gaf mij het vertrouwen dat het bij ons ook wel zou lukken.
Een week later was het voor ons mogelijk om haar op te halen en het bleek al snel dat het bij ons inderdaad wel ging lukken! Het opbouwen van het contact met onze twee katten verliep zonder problemen en ze liep al snel rustig en vertrouwd rond in huis en in de buurt, met haar staart in de lucht.
Nu, ruim 3 jaar later, zijn we nog steeds heel blij met Lena! Voor ons is ze een heerlijke huisgenoot, buiten actief en energiek en in huis heel rustig. Ze gaat met ons allemaal graag naar buiten om einden te wandelen of mee te rennen bij hardlopen of fietsen. Ze heeft vooral met mij een sterke band. Waar mogelijk laat ik haar los lopen en hoef ik geen moeite te doen om haar bij me te houden. Ze houdt zelf in de gaten waar ik ben en is er als de kippen bij als ik even wat oefeningen met haar wil doen (en dus wat lekkers bij me heb 
).
Ze heeft slechts twee wat mindere kanten: ze glipt er heel soms vandoor als ze een haas ziet of ruikt (we wonen in de buurt van weilanden) en is dan niet meer bereikbaar. Maar dat zie ik gelukkig aankomen en ik kan haar dan meestal wel op tijd aan de lijn doen. Dus eigenlijk is dat geen probleem. Wat wel vrij lastig is, is dat ze angstig reageert op vreemde mensen die op bezoek komen en dat ze vanuit die angst in de aanval gaat. We hebben de pech gehad dat corona uitbrak niet lang nadat Lena bij ons kwam wonen. De eerste twee jaar van haar leven bij ons, zijn er erg weinig mensen op bezoek geweest. Gelukkig is haar angst niet verlammend en is ze wel bereikbaar, dus het is wel beheersbaar en waarschijnlijk ook wel oplosbaar, maar dat hebben we nog niet écht geprobeerd. Ik verwacht dat we dit probleem over een tijdje ook niet meer hoeven te hebben.
Ik ben heel tevreden over het contact met de stichting en erg blij met onze Lena! We hopen nog heel lang plezier van en met haar te hebben!
