In het zuiden van Roemenie bevindt zich de middelgrote stad Craiova. Met name in de buitengebieden van deze stad komt veel armoede voor wat meestal ook niet veel goeds brengt voor de dieren. Helaas is er dan ook ernstig leed onder de vele zwerfhonden die zich hier op straat bevinden. Regelmatig duiken de beruchte ‘dogcatchers’ op die de arme honden vaak op zeer hardhandige wijze vangen en in het gemeentelijke asiel dumpen. Dit asiel is een verschrikkelijke plek voor een hond en meestal het trieste eindstation. Gelukkig bevinden zich in Craiova ook dierenvrienden, die zich het lot van deze arme stakkers aantrekken.
Ramona, samen met haar man Codrut en hun dochter Leia, doen alles voor de zwerfdieren van Craiova. Hieronder vertelt Ramona in haar prachtige woorden over haar werk:
I must have been 12 years old when my heart broke for the first time. That’s when I found a starving dog. I gave him the food I had, knowing that I’d be having more when I get home while he’ll continue to fight for his life, day after day. It all started with offering one day of life to one dog. The years passed and I had the same feeling with every dog I could feed. That was all I could do back then.
During college I decided to get a job so I could do more, so I could help, neuter dogs, treat them by being able to pay for all this. I worked for them, and I felt how that compassion turned into love, dedication, and accountability. I learnt a great deal from the dogs I met, I remember each and everyone and their stories as if everything happened yesterday.
In 2013 everything changed. The dogs became prey for dog catchers, and I had many homeless dog-friends. I had to help them, I needed a quick solution, a place to take and care for them. This is how my little heaven took shape. It was a race against the clock, with costs exceeding my capacity. The desire to save them helped my dream come true and in two weeks I had a place where I knew no one would hunt them. It became a huge responsibility, they depended entirely on us. Unable to be indifferent, I saved more dogs than I could handle. This is how I started to work with different associations and persons from abroad, for that magic word, “adoption” to become a reality … with baby steps and many tears cried, I had to let the dogs go. A huge void remained after they left, a hollow I’ll never be able to fill.
Lots of work, lots of love, lots of time, lots of sacrifice, lots of pain, sometimes a weird mix of feelings. I have memories in every corner of my heaven, every corner of my heart harbours a bit of their soul. I tried and perhaps I managed sometimes not to attach myself too much to all of them, but I loved them all to bits.
I carry the memory of dogs I wished I could share my life with, dogs that offered me so much love, love I cannot express in words. But I had to let them go, as they told me “Let me go, mum. There are more like me, in dire need of people like you.” This is the message I hear every time I break down, every time I have to find someone to take over my mission and offer him a family, a place of his own. Beyond all these life stories, all these lives I encountered, is the story of those who were always by my side, those for whom I started this journey, those who are my reason to carry on. They grew old with us and part of them chose to leave … leaving behind an endless suffering. Their eyes always told me they were grateful, as without us they wouldn’t have had anything of this, and I always imagined that part of their existence will always be with me.
Tonight, when I will look at the sky and I will see a blinking star I will know that there are my dogs, wagging their tails in joy, telling me that they are ok there, that they had the best time with us, even if not for long. I know they are thanking us for the love we gave them. And then I will thank them for the unparalleled feeling of love, trust, gratitude they offered me in return.
Stichting Wereldhonden werkt sinds lange tijd samen met Ramona en heeft al tientallen van haar honden succesvol geplaatst. Het is de wens dit nog vele jaren te mogen doen en samen met haar op een verantwoorde manier het leven van vele kansloze dieren te redden door o.a. deze onder te brengen bij voor hen geschikte baasjes. Ook het steunen van sterilisatieprojecten behoort tot ons doel. Een paar jaar geleden zijn twee bestuursleden van stichting Wereldhonden naar Roemenië vertrokken voor een bezoek aan Ramona en haar kleinschalige opvang. Ramona heeft toen dit mooie stukje tekst geschreven om zich voor te stellen aan ons allemaal:
Mijn naam is Ramona, ik ben 38 jaar oud. Sinds vele jaren red ik honden. Om precies te zijn vanaf 1997 toen ik een hond vond die aangereden was door een auto. Ze werd mijn hond en ze leerde me hoe ik van andere straathonden kon houden en ze helpen. Ik werk om geld te verdienen voor de honden, voor het voer, de medicijnen en de dierenartskosten. Aan iedere hond heb ik herinneringen, momenten van geluk, tranen en toen mijn moeder stierf heb ik haar een belofte gedaan, ik beloofde honden in nood te helpen en ik doe hier mijn uiterste best voor. In 2004 was ik zeer actief en heb toen ongeveer honderd honden gered waaronder pasgeboren pupjes die ik de fles moest geven. Deze honden leiden nu een prachtig leven bij mensen die van ze houden en waar ze geliefd en gerespecteerd zijn. Ik heb een dochtertje van vier jaar oud en een baan dus mijn tijd is beperkt. Mijn man helpt mij, samen hebben we een stukje grond gehuurd en hier een schutting omheen gebouwd. We hebben vele hokken getimmerd en hekken geplaatst en de honden zijn hier veilig.
Gemiddeld leven hier ongeveer twintig honden, jong en oud, allemaal gered van de straat. Iedere dag voeren we deze honden, brengen ze naar de dierenarts en socialiseren ze. Ook voeren we verschillende roedels honden die op een verlaten fabrieksterrein leven en niet voor adoptie geschikt zijn. Het is veel werk maar ik doe het met mijn hart. Ik voel me erg gelukkig, dat ik deze honden mag helpen en ik voel dat met ieder leven wat we redden de wereld een stukje beter wordt”.
