Ervaringen

Hieronder enkele wereldhondenbaasjes aan het woord!

Heeft u ook een wereldhond geadopteerd?

Wij nodigen u graag uit uw ervaringen met ons te delen.

Dit kan door uw verhaal/foto's te mailen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Alvast bedankt!

Lieve, vrolijke Lulu

Toen ik Lulu tegenkwam op de site, dacht ik: dit hondje wil ik ontmoeten! De beschrijving die bij haar foto stond sprak mij direct aan. Naast haar leuke koppie op de foto. Wij - mijn dochter en ik - hadden al een Jack Russell teefje van 13 jaar. Zij was zeven jaar geleden ook een ‘’opvang’’hondje. Dus die ging mee naar Lelystad om Lulu te ontmoeten.  Met ‘’oppasmoeder’’ Maggie en haar hondjes hebben we gewandeld. Dat ging goed. Tessa niet overenthousiast; maar die is meestal niet zo bezig met andere hondjes. Ik vond Lulu vooral erg koddig hoe ze kwam aangehuppeld als je haar naam riep.

De volgende dag ben ik met Tessa opnieuw naar Lelystad gegaan. Daar hebben we weer heerlijk gewandeld. Zowel voor Maggie als voor mij ‘’voelde het goed’’. We hadden er allebei vertrouwen in dat Lulu in ons gezin zou passen. Dat is in de praktijk ook gebleken! Bij thuiskomst bleek dit al. Tessa vindt het normaal gesproken niet zo leuk als er een ander hondje op de bank komt. Maar vond het meteen goed toen Lulu op de bank kwam

 


Toto, een rustige kanjer met gekke buien

Hoe gaat het nu met .... Toto? Toto kwam in juni vanuit Macedonië naar Nederland. Zijn baasjes Diana en Roy vertellen over hun 'beachboy'. 
Toto, onze lieve rustige kanjer, die steeds meer loskomt, gekke buien heeft en fijn op schoot kruipt. Bezoek vindt hij geweldig, iedereen wordt met aandacht begroet. Hij is echt gek op mensen, iedereen op straat kreeg een snuffeltje toen we de eerste weken uit gingen. Met andere honden spelen moet hij nog een beetje afkijken, daar geven wij hem alle ruimte in en we spreken veel af met hondenmaatjes. Drukke kinderen vond hij in het begin wat eng, maar hij is nu gewend en gaat zelfs even naar ze toe om te begroeten met kwispelende staart. Zijn naam kende hij nog niet zo goed, na twee weken bij ons ging hij daarop reageren, erg leuk natuurlijk! De eerste vier weken sliep hij heel veel en zocht hij zijn eigen rustige plek op in de gang, alle indruk-ken waren echt wel veel voor hem. 

Gazelle, in alle opzichten een tophond

Ik kan eigenlijk alleen maar in superlatieven over haar spreken. Toch zat Gazelle 4 jaar in asiel Göcek. Zie maar eens op te vallen als je een van de 300 honden bent en op de laatste bladzijde van het fotoalbum staat. Juist voor die langzitters heb ik een zwak, alleen het aantal is zo groot…. Drie weken geleden was het dan eindelijk de beurt van Gazelle, samen met Coffee, Nevada en Twix. Zoals bij elke nieuwe opvanghond is het even aftasten. Moet ik een huis binnen? Dat is raar. Wandelen, ja, leuk! Knuffelen, heel veel knuffelen. Yes! En anders laat ik wel even weten door met mijn poot te slaan en kop te duwen dat ik er nog lang niet genoeg van heb.

Een familie voor Nadia!

Een droom is uitgekomen: een eigen familie voor 10-jarige Nadia! Ze heeft er 9 jaar op moeten wachten, dus jullie begrijpen dat we in de gloria zijn!
Op een ochtend in 2011 kwam een man bij het asiel in Göcek aan met een zak vol puppy's. Hun oogjes waren net open. De man wilde de pups graag achterlaten bij het asiel. De verzorger legde hem uit dat zulke kleine pups niet zouden overleven zonder hun moeder en dat hij de pups moest terugbrengen naar hun moeder. Het was geen verrassing dat twee dagen later de verzorger bij het asiel de moederhond met haar pups vond, gewoon achtergelaten. De moederhond kreeg de naam Nadia en bleek een uitstekende moeder voor haar kroost. Ze vond het zelfs niet erg als andere pups bij haar kwamen zogen. De pups groeiden voorspoedig op en werden, op één na, allemaal geadopteerd. Voor moeder Nadia was de kans op adoptie bijzonder klein. Zij was slechts een van de velen en er kwamen steeds weer nieuwe honden binnen. Nadia raakte helaas "in de vergetelheid". Juist al die langzitters gaan mij aan het hart en gelukkig geldt dat ook voor Stichting Wereldhonden. Nadia mocht op de website.



Messo & Balitsa: dikke vrienden!

Beste mensen,
Ruim een jaar geleden is Bally (Balitsa) geadopteerd en gelijk dikke vrienden geworden met Raaf (Messo).Ze komen allebei van Corfu en wonen heel toevallig bij elkaar om de hoek. Regelmatig wandelen we nu samen op de hei en gelukkig kunnen de baasjes het ook goed vinden samen! We zijn heel gelukkig met onze hondjes.
   
Hartelijke groet, 
Loes Sprong en Wanda Westenborg

Louy, een klein draakje

Op 14 augustus hebben wij Louy ( nu Toetie ) op mogen halen. Vanaf het eerste moment dat we een foto van haar kregen waren we verliefd. En toen was het zo ver Louy, ( Toetie ) zou al snel naar Nederland komen. Op het vliegveld kwam ze aan met haar staart tussen haar benen maar ook al kwispelend ging ze met ons mee. Meteen waren we dol op haar en zij op ons en vooral op onze kleine jongen. Nu na 2 maanden zijn we nog steeds dol op haar en zouden we niet meer zonder haar kunnen. Ze vindt het heerlijk om buiten los te rennen en vooral zwemmen in de vieze sloten en achter eenden aanrennen is natuurlijk helemaal geweldig. Ook hadden we een fijn contact met Stichting Wereldhonden, zo lief en betrokken zijn ze bij de adoptie van de hond. Jullie zijn toppers! 

Veel liefs van Niels Amber Daan en een pootje van Toetie!


Donna, een prachtige hond

Inmiddels is het bijna 3 weken geleden dat ik Donna heb mogen ophalen uit Spijkenisse maar het lijkt alsof ze er al veel langer is! Ze gaat overal met plezier mee naartoe, ze is ontzettend nieuwsgierig naar andere honden, mensen maar ook andere dieren. Ze is echt nergens bang voor, ze is zelfs al twee keer het water op geweest!
 
Luisteren doet ze nu nog wanneer ze er zin in heeft maar met de opkomende hondentraining zal ze hier vast beter in worden. Al met al een prachtige hond, ik zou geen leukere hond kunnen wensen!

Terry
 

Lieve, dappere Mauro

Wie had ooit kunnen denken dat we nu een blind hondje zouden hebben. Blind aan beide ogen. Een oog is verwijderd en het ander zwaar aangedaan door glaucoom. Misschien dat Mauro wat licht-donker meekrijgt maar zeker niet veel. Wij wilden een hond om dagelijks gedwongen te zijn te wandelen. We hebben de leeftijd gekregen dat dat noodzakelijk wordt. Vooral met de winterdag hebben we wat extra motivatie nodig om naar buiten te gaan.

Lukt dat dan wel met een blind hondje? Wordt dat niet langzaam wat schuifelen?

Zeker niet. Mauro is een erg actief ondernemend hondje. Het jachtinstinct van de podenco zit er nog helemaal in. In groene lanen -we zijn nog niet in het bos geweest-  ruikt en hoort hij allerlei wild, zoals eekhoorn, egels, muizen prima. Hij steekt zijn neus in de lucht, begint flink te snuiven, en start de jacht. Gelukkig hebben we hem aan de riem, want met onze stemmen hebben we hem niet meer onder controle. Wat een mooi, fier hondje is het dan!.........


Klik hier voor het hele verhaal...

We leren ook veel van Mauro. Want hoe dan ook, het is echt een hond met een visuele handicap. De eerste dagen bij ons moeten slopend voor hem zijn geweest. Alleen onbekende paden, tal van nieuwe geluiden. Hij liet wel meteen zien dat hij bijzonder moedig is. Als er weer een onbekend geluid op hem afkwam, maakte hij zich klein, verstopte zich, maar nam alles wel alert in zich op. Hij registreerde dat geluid of dat obstakel, onderzocht het en accepteerde het meestal. Zo vond hij opmerkelijk snel de weg in huis en tuin.

Meteen de volgende dag nadat we hem hadden opgehaald, vertrouwde hij ons voldoende om mee te gaan wandelen. Hier hetzelfde voorzichtig maar nieuwsgierige gedrag. Hij liet ook zien intelligent te zijn en over een geweldig geheugen te beschikken. Na een paar wandelingen over dezelfde route, liep hij die welhaast zonder problemen.

Wij maakten toen de fout te snel nieuwe routes te gaan. Dat wilde Mauro niet en reageerde heel adequaat: hij bleef staan, wilde niet vooruit, alleen terug. Prima reactie!

Wat we ook snel leerden was dat je jouw ogen ten dienste van Mauro moest stellen. We waren gewend gezellig babbelend of wat dromend os huisdier uit te laten. Dat kan hier dus niet! Allerlei obstakels als lantaarnpalen, stoepranden, containers e.d. ziet hij echt niet en botst daar dan tegen aan. Hij rekent hier echt op onze hulp.

Dus steeds attent zijn en vooruit denken. Hoewel het opmerkelijk is hoeveel hij na vijf dagen al heeft opgestoken. Maar zo zijn er toch ook steeds weer nieuwe zaken en geluiden die hem laten schrikken. Vanochtend b.v. lieten wij hem uit in de regen. Regen deert onze held trouwens niet, maar hij schrok erg van het geluid dat weglopend water in een rioolputje maakt. Na twee putjes wist hij dat ook weer en reageerde niet meer. Wij hebben het fijnste hondje dat we konden wensen. Hij is lief, intelligent, dapper, mooi en ja blind. Missen kunnen we hem na vijf dagen al niet meer

Trudy en Hans

Een thuis voor Emma

Nu drie weken geleden, op 6 september, kwam Emmy (toen Ema) aan in Nederland. Dit lieve, prachtige Roemeense hondje was nog geen maand eerder gevonden op straat door Ramona en haar dochter, de eigenaar van de opvang in Roemenië. Met haar anderhalf jaar nog best jong en klaar voor een nieuwe start in Nederland bij mij, Marieke. De eerste paar dagen was het nog even wennen en nog steeds is ze soms wat bangig, maar ze gaat met sprongen vooruit. Bovenal zijn Emmy en ik ontzettend goede vriendjes. Wat is het heerlijk om samen te kroelen op de bank of te wandelen in het bos. Emmy heeft haar plekje gevonden en ik mijn beste vriendinnetje……….